post it

old wives' tale

Άκουσε σφυρίγματα μέσα στη νύχτα κι έφυγε
πίσω της άφησε ανοιχτά ντουλάπες και ψαλίδια
μετά το πρώτο σταυροδρόμι το πίστευε
πως είδε ένα μικρό μαυριδερό να περπατά
μ' άδειο κουβά στο ένα χέρι
και κουκουνάρι να κλωτσά στο βάδισμά του.

Πιο κάτω μια γιαγιά τις κλάρες να κουνά
τον ταχυδρόμο στη γωνιά να κατουρά τις στάχτες.

Τόσο πολύ φοβήθηκε που 'σκυψε το κεφάλι
και πήρε δρόμο γυρισμού.

Ούτε στιγμή δε σήκωσε το βλέμμα της.

Τότε αντί για σκιαχτικούς κατά το διάβα
είπε πως έβλεπε χάμω κουμπιά μα και καρφίτσες.

Την άκουσα προσεχτικά την καθησύχασα
και μάζεψα το καπέλο απ' το κρεβάτι να ξαπλώσει.

Σκεπτόμενος τι συνέβαινε
πρόσεξα κάτι τραγικό μια εξήγηση για όλα.

Σ' ένα βιβλίο στο πάνω ράφι
ξεχασμένος μέσα του για μήνες
ένας σελιδοδείχτης.

η τρελή γραφή

η τρελή γραφή καρποφορεί
αδιάβαστη πιάστηκε τη στιγμή
που ο ρομαντισμός με την παράνοια
πιασμένοι αλά μπρατσέτα
έστρωσαν σατέν σεντόνια κόκκινα
κι αράδιασαν επάνω τους
περιπαιχτικά
διάφανους δονητές

η τρελή γραφή καλπάζει
κανόνες χωρίς
ρυθμός αχρείαστος
αφού δε θωρεί στον ορίζοντα
στίγματα πατημένης γης

η τρελή γραφή κυκλοφορεί
με την αισθητική της γυναίκας
χταπόδι στο κεφάλι
και για μαλλιά πλοκάμια
αν ήταν άντρας
αξύριστο καβούρι για μουστάκι

η τρελή γραφή κυκλοθυμίζει
ένα μεσημέρι στην παιδική χαρά
και ξαφνικά
μιας νύχτας αϋπνία

πιασμένη σε κιμκιντούκιο αγκίστρι
κάνει σπασμούς

για να σου δώσω να καταλάβεις
περίπου την ένταση που κρύβει
σκέψου
την τελευταία φορά που ανατρίχιασες
και πες μου αν άξιζε αλήθεια

Artemisia Absinthium

Σφούγγισες τον ιδρώτα
του ύπνου του κακού
με μπαμπακένιο μαξιλάρι.

Ορμητικές οι θύμησες
απ' τα χαλάσματα του τοίχου
τρυπώνουν στο σαλόνι του εγκεφάλου.

Πικρή αμαρτία στα χείλη.
Αρτεμισία ρέουσα σ΄ένα χορό βαρύ
καθώς στα ύψη σκαλωσιά πάνω σε ώμους γίγαντα.

Ποίημα το ποίημα ζύγωνε η διάγνωση.
Νεκροφοβία.
Κι έλαμψε στα μάτια το τρικέρι.

φωτογραφία από τη συλλογή Το γκρίζο φως και οχτώ πίνακες 

του Τάκη Σινόπουλου

δεν είναι τίποτα

χρειάζεται μεγάλο έγκλημα

για να κερδίσει η ανία την άνοια

τεχνητά αγκομαχητά υποταγής

μάχονται το απλανές βλέμμα

τα θολωμένα μάτια καφέ σκούρο

κάτω απ' το τσόφλι τους

φαντάζουν εξαίρετος μεζές

τηγανισμένες παντόφλες μελιτζάνες

σ' ένα ισόγειο πιωμένος ούζο

ο τάρας μπούλμπα ζει

και το τηλεκοντρόλ στο τραπεζάκι

μην ανησυχείτε δεν είναι τίποτα

τα χάπια πάντα δίπλα

λίγο να παρακούσει πάει χάθηκε

η φθήνια

Γενόσημες ιδέες πότισαν τα πλακάκια

λαθραία τσιγάρα ‘του ενός ευρού’

πίσσα σκοτάδι τα μάτια σου

τρίκυκλο, βέσπα, εισαγωγαί - εξαγωγαί

κι ανάφλεξη στα φρύδια σου, φωτιά.

Φαντάζομαι ένα ζευγάρι να φιλιέται

σουτιέν στον πάγκο,

σάπιες ντομάτες – ξεπουλάμε ξεπουλάμε

-ανέδυσε το medium και το large-

τρύπια καλσόν – με το κιλό κιλότες

κι αν τα λεφτά ήταν πολλά

και πάλι, εμείς θα φάμε τον παρά

-η φθήνια-

Λίγα εμπορεύσιμα ανταλλακτικά, μασώμενα

μασέλες δίχως δόντια.

στίχο τον στίχο με @katia_gousia