Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

αβίαστη φράση




Ξαπλωμένος σκεφτόταν
αβίαστα πόσο 
από το στόμα της κοινωνίας 
βγαίνουνε οι φράσεις.

Τυχερός μέσα στην ατυχία του
κοιτούσε το φεγγάρι
απ' του κελιού του το παράθυρο.
 



φωτογραφία: @CosmeTura1991

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

άκου εκεί φαράσι



Ας μείνω σ'αυτόν τον κόσμο.
Όπως η πρώτη νιφάδα
που γυρίζει την πλάτη στο χώμα
και προκαλεί
την κόκκινη του ουρανού γραμμή
τόξου χορδή να γίνει.

Ας μείνω στάχτη κρούστα
ανάμεσα σε πλήκτρα παρενθέσεων.
Μια πίσω σκέψη
όλο και κάτι έχει να πει.
Μέχρι η ανάσα της γραφής
να τη σκορπίσει.

Ας μείνω σ' αυτόν τον κόσμο.
Αν όχι τόσο μάταιος ας μείνω χρηστικός.
Να πούμε το φαράσι που θα με αγκαλιάσει.



φωτογραφία: @CosmeTura1991



Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

παραφράσεις


Νικανόρ Πάρρα


Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας

Η μηχανή είναι πατερίτσες με ροδάκια

Οι κατσαρίδες είναι προλετάριες

Οι ποιητές δεν έχουν μπέσα

Η ζωή ένας αδιάγνωστος ψυχαναγκασμός

Τα παιδιά γεννιούνται για να 'ναι ευτυχισμένα

Ο ρομαντισμός τείνει να εξαφανιστεί

Ο αυνανισμός είναι πράξη θεϊκή

Ο διάβολος βολεύεται  και σε σκαμπό.



Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ακάλυπτος


ακάλυπτος - ντέμη



Για κάθε απόγευμα καλοκαιριού προχωρημένου

θα υπάρχει ένα πίσω μπαλκόνι

που βλέπει στον ακάλυπτο.

Από εκεί θα δεις - αν είσαι τυχερός

να χτίζει τη φωλιά της μια κουρούνα

πάνω σε δυο κυπαρισσόμηλα.

Πεντέξι μανταλάκια που αφέθηκαν 

στη σκέψη μιας νοικοκυράς.

Τα τελευταία κατακόκκινα κορόμηλα.

Ίσως ακόμα και τη γάτα της γειτονιάς 

να παίζει με της μπουγάδας τον αφρό

αφού και πάλι το σιφόνι βουλωμένο.


η τελευταία από μια σειρά συνομιλιών με σκίτσα της ντέμης 
όπου εκδόθηκαν στην πειραματική κυκλοφορία # 00 
των εκδόσεων μοτοκούζι



Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

η εκκλησία σχόλασε



μου ζήτησε ένα ποτήρι με νερό
( και ποιός δε δικαιούται κάτι τέτοιο; )
δεν το 'θελε σε γυάλινο
του αρκούσε πλαστικό
με ευχαρίστησε το πήρε κι έφυγε

με το ποτήρι πια στεγνό
στ' άσπρα σκαλιά της εκκλησίας καθισμένος
το χέρι του τεντώνει
κι απ' τους πιστούς ζητά τα ρέστα

*

τι ύβρις θε μου
μέσα στην ησυχία
να με τρομάζει η καμπάνα
και να τη στέλνω ίσαμε το διάολο

*

όταν τελείωσε η λειτουργία
κι άρχισε ο παπάς το κήρυγμα
φουριόζοι πρώτοι τα σκαλιά κατέβηκαν
κι άφησαν πίσω τους τον οίκο του θεού
οι ασθενείς κι οδοιπόροι
ή τελοσπάντων όλοι αυτοί
που έχουν μάθει την παραβολή
και διαχωρίζουν πια την ήρα απ' το στάρι

*

η εκκλησία σχόλασε
ο νεωκόρος έχει δουλειά ακόμα


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

τέρμα του δρόμου



Στο τέρμα του δρόμου, μια ορφανή από πατέρα
δέχεται τις φωνές της μάνας της, να κάτσει να διαβάσει
να κλείσει το παράθυρο και να στρωθεί
και να προσευχηθεί ακόμα.

Τέρμα του δρόμου εκκολάπτεται
ένας κρυφός αυνανισμός
μια σαλταδόρισα μικρή
μία κοπάνα τέλη Μάη.

Την έχω δει κρυφά να μου γελάει
σαν κλείνω με τ' αμάξι μου την πόρτα της αυλής.
Η μάνα σίγουρα με καταριέται.
Λες κι έχει ακούσει από μέσα μου που λέω
άστο παιδί μωρή να βγει από το σπίτι
και επιτέλους, ας ντυθεί της ηλικίας της τα ρούχα.

Τέρμα του δρόμου σιγοβράζει ένα τίλιο
μια μητροκτόνος που τη ψάχνουν στα χαλάσματα
μια μοναχή που πάει
κι όλο την ηγουμένη σκανδαλίζει.