Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

παραφράσεις


Νικανόρ Πάρρα


Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας

Η μηχανή είναι πατερίτσες με ροδάκια

Οι κατσαρίδες είναι προλετάριες

Οι ποιητές δεν έχουν μπέσα

Η ζωή ένας αδιάγνωστος ψυχαναγκασμός

Τα παιδιά γεννιούνται για να 'ναι ευτυχισμένα

Ο ρομαντισμός τείνει να εξαφανιστεί

Ο αυνανισμός είναι πράξη θεϊκή

Ο διάβολος βολεύεται  και σε σκαμπό.



Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ακάλυπτος


ακάλυπτος - ντέμη



Για κάθε απόγευμα καλοκαιριού προχωρημένου

θα υπάρχει ένα πίσω μπαλκόνι

που βλέπει στον ακάλυπτο.

Από εκεί θα δεις - αν είσαι τυχερός

να χτίζει τη φωλιά της μια κουρούνα

πάνω σε δυο κυπαρισσόμηλα.

Πεντέξι μανταλάκια που αφέθηκαν 

στη σκέψη μιας νοικοκυράς.

Τα τελευταία κατακόκκινα κορόμηλα.

Ίσως ακόμα και τη γάτα της γειτονιάς 

να παίζει με της μπουγάδας τον αφρό

αφού και πάλι το σιφόνι βουλωμένο.


η τελευταία από μια σειρά συνομιλιών με σκίτσα της ντέμης 
όπου εκδόθηκαν στην πειραματική κυκλοφορία # 00 
των εκδόσεων μοτοκούζι



Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

η εκκλησία σχόλασε



μου ζήτησε ένα ποτήρι με νερό
( και ποιός δε δικαιούται κάτι τέτοιο; )
δεν το 'θελε σε γυάλινο
του αρκούσε πλαστικό
με ευχαρίστησε το πήρε κι έφυγε

με το ποτήρι πια στεγνό
στ' άσπρα σκαλιά της εκκλησίας καθισμένος
το χέρι του τεντώνει
κι απ' τους πιστούς ζητά τα ρέστα

*

τι ύβρις θε μου
μέσα στην ησυχία
να με τρομάζει η καμπάνα
και να τη στέλνω ίσαμε το διάολο

*

όταν τελείωσε η λειτουργία
κι άρχισε ο παπάς το κήρυγμα
φουριόζοι πρώτοι τα σκαλιά κατέβηκαν
κι άφησαν πίσω τους τον οίκο του θεού
οι ασθενείς κι οδοιπόροι
ή τελοσπάντων όλοι αυτοί
που έχουν μάθει την παραβολή
και διαχωρίζουν πια την ήρα απ' το στάρι

*

η εκκλησία σχόλασε
ο νεωκόρος έχει δουλειά ακόμα


Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

τέρμα του δρόμου



Στο τέρμα του δρόμου, μια ορφανή από πατέρα
δέχεται τις φωνές της μάνας της, να κάτσει να διαβάσει
να κλείσει το παράθυρο και να στρωθεί
και να προσευχηθεί ακόμα.

Τέρμα του δρόμου εκκολάπτεται
ένας κρυφός αυνανισμός
μια σαλταδόρισα μικρή
μία κοπάνα τέλη Μάη.

Την έχω δει κρυφά να μου γελάει
σαν κλείνω με τ' αμάξι μου την πόρτα της αυλής.
Η μάνα σίγουρα με καταριέται.
Λες κι έχει ακούσει από μέσα μου που λέω
άστο παιδί μωρή να βγει από το σπίτι
και επιτέλους, ας ντυθεί της ηλικίας της τα ρούχα.

Τέρμα του δρόμου σιγοβράζει ένα τίλιο
μια μητροκτόνος που τη ψάχνουν στα χαλάσματα
μια μοναχή που πάει
κι όλο την ηγουμένη σκανδαλίζει.



Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

λίγοι στίχοι για την Κετάμα








Χρυσή μου εσύ, πολυταξιδεμένη

ξυπόλητη πατάς την άμμο του Μαρόκου.

Χωρίς το φόβο μιας ανεμοθύελλας.

Με βήμα αργό και πλάτη την Ανατολή

κι ένα ρεμβώδες βλέμμα ικανό

μέχρι και μία όαση μπροστά του να υποκλιθεί.


Γράψε μου κάτι

λάμψε μου κάτι μυστικό 

σαν φυλαχτό.




ντέμη 2017




ντέμη 2017

3 χαρακτικά σε ξύλο για το "απαγορευμένο" του Μακελάρη








Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Ανάμεσα στον κάκτο και τα λεμόνια


Αφηρημένος παίζω με το μυαλό
τα σοκάκια γυρίζω
εμφανίζονται σκέψεις εμπρός μου
τσιγάρο κρατώ στο στόμα
ποίημα
μέσα του γράφεται μια παράδοση.

Σ' έναν κήπο λεμόνια ολάνθιστα
το μάτι μου στέκει στον κάκτο.
Εκεί ακριβώς τα αγκάθια
τ' αγκίστρι εκεί ακριβώς
σέρνεται στον βυθό της σύλληψης
αχινούς ξεριζώνει ταχύτατα
σκελετώνεται το ποίημα και
φρενάρει στο στήθος μου.

Άθελά μου τραβώ
για τις πρώτες σημειώσεις
προσπάθεια πρώτης σχεδίασης
ή αλλιώς διαδικασία αυτοίασης.

Υπάρχουν πλυντήρια χταποδιών.

Το μυαλό μοιάζει με το χταπόδι.

Η εικόνα ενός πλυντηρίου μυαλών με πικραίνει.

Φθίνουσα η καθαρότητα.


Βελονογραφία ''Ανάμεσα στον κάκτο και τα λεμόνια''  - ντέμη 2017