Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Στάσου πεντέξι μέτρα μακριά




Έχει μεγάλο ενδιαφέρον σίγουρα
να παρακολουθείς μια παρτίδα σκάκι.
Mόνο μη στέκεσαι πάνω από τους παίχτες.
Εδώ δεν έχει για να δεις τα ζάρια τι θα φέρουν.
Στάσου πεντέξι μέτρα μακριά
έτσι που να μην είναι διακριτά
άλογα πύργοι κι αξιώματα.
Στάσου πεντέξι μέτρα μακριά
και παρατήρησε στο βλέμμα τους το στοχασμό
πως έχουνε ριχτεί κι αυτοί στη μάχη
κοίτα πως πιάνουν το πηγούνι τους κι οι δυο
πως εξατμίζεται η σκέψη τους
σαν ετοιμάζουν τις επόμενες κινήσεις.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον σίγουρα 
η μαντεψιά, ποιανού σειρά είναι να παίξει.




σκίτσο: Joseph Leboit

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

αβίαστη φράση




Ξαπλωμένος σκεφτόταν
αβίαστα πόσο 
από το στόμα της κοινωνίας 
βγαίνουνε οι φράσεις.

Τυχερός μέσα στην ατυχία του
κοιτούσε το φεγγάρι
απ' του κελιού του το παράθυρο.
 



φωτογραφία: @CosmeTura1991

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

άκου εκεί φαράσι



Ας μείνω σ'αυτόν τον κόσμο.
Όπως η πρώτη νιφάδα
που γυρίζει την πλάτη στο χώμα
και προκαλεί
την κόκκινη του ουρανού γραμμή
τόξου χορδή να γίνει.

Ας μείνω στάχτη κρούστα
ανάμεσα σε πλήκτρα παρενθέσεων.
Μια πίσω σκέψη
όλο και κάτι έχει να πει.
Μέχρι η ανάσα της γραφής
να τη σκορπίσει.

Ας μείνω σ' αυτόν τον κόσμο.
Αν όχι τόσο μάταιος ας μείνω χρηστικός.
Να πούμε το φαράσι που θα με αγκαλιάσει.



φωτογραφία: @CosmeTura1991



Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

παραφράσεις


Νικανόρ Πάρρα


Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας

Η μηχανή είναι πατερίτσες με ροδάκια

Οι κατσαρίδες είναι προλετάριες

Οι ποιητές δεν έχουν μπέσα

Η ζωή ένας αδιάγνωστος ψυχαναγκασμός

Τα παιδιά γεννιούνται για να 'ναι ευτυχισμένα

Ο ρομαντισμός τείνει να εξαφανιστεί

Ο αυνανισμός είναι πράξη θεϊκή

Ο διάβολος βολεύεται  και σε σκαμπό.



Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ακάλυπτος


ακάλυπτος - ντέμη



Για κάθε απόγευμα καλοκαιριού προχωρημένου

θα υπάρχει ένα πίσω μπαλκόνι

που βλέπει στον ακάλυπτο.

Από εκεί θα δεις - αν είσαι τυχερός

να χτίζει τη φωλιά της μια κουρούνα

πάνω σε δυο κυπαρισσόμηλα.

Πεντέξι μανταλάκια που αφέθηκαν 

στη σκέψη μιας νοικοκυράς.

Τα τελευταία κατακόκκινα κορόμηλα.

Ίσως ακόμα και τη γάτα της γειτονιάς 

να παίζει με της μπουγάδας τον αφρό

αφού και πάλι το σιφόνι βουλωμένο.


η τελευταία από μια σειρά συνομιλιών με σκίτσα της ντέμης 
όπου εκδόθηκαν στην πειραματική κυκλοφορία # 00 
των εκδόσεων μοτοκούζι



Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

η εκκλησία σχόλασε



μου ζήτησε ένα ποτήρι με νερό
( και ποιός δε δικαιούται κάτι τέτοιο; )
δεν το 'θελε σε γυάλινο
του αρκούσε πλαστικό
με ευχαρίστησε το πήρε κι έφυγε

με το ποτήρι πια στεγνό
στ' άσπρα σκαλιά της εκκλησίας καθισμένος
το χέρι του τεντώνει
κι απ' τους πιστούς ζητά τα ρέστα

*

τι ύβρις θε μου
μέσα στην ησυχία
να με τρομάζει η καμπάνα
και να τη στέλνω ίσαμε το διάολο

*

όταν τελείωσε η λειτουργία
κι άρχισε ο παπάς το κήρυγμα
φουριόζοι πρώτοι τα σκαλιά κατέβηκαν
κι άφησαν πίσω τους τον οίκο του θεού
οι ασθενείς κι οδοιπόροι
ή τελοσπάντων όλοι αυτοί
που έχουν μάθει την παραβολή
και διαχωρίζουν πια την ήρα απ' το στάρι

*

η εκκλησία σχόλασε
ο νεωκόρος έχει δουλειά ακόμα