Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Καλως ήρθες




Δεν με πειράζει το κρύο πια και τη βροχή συνήθισα,

ρομαντισμός και αηδίες ότι μιλάμε με τα βλέμματα,

μη με κρατάς από το χέρι, δεν έχω συνοχή, 

μια ιδέα είναι η ομίχλη, μια φλόγα που καίει.

Το πρώτο μας ραντεβού θέλω να ξέρω αν θυμάσαι.

Ήρθα με χτυποκάρδι αφού η αγάπη μας έκλεινε το μάτι.

Μου αρκούσε που είχα το χέρι μου στο πόδι σου.

Πόση απόγνωση και πόση ελπίδα, να φωνάζουμε στο μέλλον μας 

''έλα τώρα, φτάσε'', δεν θέλω να μεταφράζω άλλο.

Τώρα είναι το μετά, δεν βλέπεις τις ταράτσες, που γέμισαν απόγνωση;

Όσο σκάβω, τόσους θησαυρούς βρίσκω

και πάντα κλαίω με τα γραπτά του Παναγούλη.

Δασκάλους πρέπει να γεννήσουμε, να μη τους κάνουμε τη χάρη.

Μια χώρα που ουρλιάζει κήρυξε ανένδοτο αγώνα

και πως να πάμε σπίτια μας, μέσα σε τέτοια χάλια;

Η λήθη είναι η αρρώστια, μα το Arbeit macht frei

θα τους το τρίψουμε στη μούρη.

Εγώ πάλι, θα κατηφορίσω προς τα κάτω.

Στην πλατεία, που ξέρει τόσα για μας.


- Παντού αστυνομία, δικαιοσύνη πουθενά. -



Από  
Για τη Sine_lege




Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Ερωτικά χημικά

Μπαίνω σπίτι στα σκαστά. Στέλνω μήνυμα να της πω ότι κατηφορίζω.Νιώθω ότι θα μου λείψει που δεν θα 'ναι δίπλα μου.Να της κρατάω το χέρι σε κάθε κρότο. Αρπάζω το φουλάρι της απ' τη ντουλάπα και το τυλίγω στον λαιμό. Παίρνω βαθιά ανάσα και χαμένος στις σκέψεις μου, βρίσκομαι ήδη στην Πατησίων. Υπάρχει ένα σημείο σ'αυτή την οδό, που αν κοιτάξεις ευθεία απέναντι μαγεύεσαι.Συναντώ την παρέα χωρίς πολύ κόπο, αφού ήταν νωρίς ακόμα για να έχει κόσμο. Άργησε να γεμίσει η πλατεία. Απέκτησε εμπειρία ο κόσμος ''στον δρόμο'' και ξέρει πότε κάνει την εμφάνισή του. Ο Νταλάρας και η Φαραντούρη στριγγλίζουν βαρετά πάλι στα αυτιά μου. Θα ενέπνεε πιστεύω καλύτερα το ''μέσα μου ο αέρας που φυσά δεν λέει να ημερέψει'' από το ''είμαστε δυο είμαστε τρεις''. Αυτή η αέναη προσπάθεια να αφουγκραστώ τον κόσμο και να πιάσω ρυθμό σε μία πορεία, πάντα μου έτρωγε τα σωθικά. Τα ηλικιωμένα ζευγαράκια στα σκαλιά της πλατείας. Τα αγριεμένα βλέμματα των γυναικών που γυρίζουν δεξιά αριστερά. Οι ξένοι που κάποια δουλειά τους έφερε στα μπαλκόνια του King George μια τέτοια μέρα. Οι ξένοι που πουλάνε αναλόγως τα τεκταινόμενα, τη μία χειρουργικές μάσκες και νερό και την άλλη ομπρέλες και ολόσωμα νάιλον. Στα υπόστεγα της Βουκουρεστίου συνωστισμός ιδεολογιών αλλά και ικεσίες να σταματήσει η βροχή.Τέτοια χατίρια καμιά φορά τα κάνει ο Θεός. Έπειτα μολότοφ και χημικά. Πόσο γνώριμο σκηνικό. Προβλέψιμο όσο και το σκηνικό εντός Βουλής. Δεν έχει νόημα πια. Πάνε και ώρες βλέπεις. Γυρίζω Κολοκοτρώνη με μια ηττοπάθεια λιγότερη αυτή τη φορά. Βρέχει για τα καλά. Σαν να την είδα να περπατάει χαμογελώντας προς το μέρος μου. Πόσο ερωτεύσιμη  γίνεται όταν το κάνει αυτό. Μύρισα το φουλάρι της κι έβαλα μπρος.

 Μωρή αξιοπρέπεια, άξιζες μια πνευμονία.