καθώς σκεφτόμουν να αλλάξω βιβλιοθήκη

Είμαστε καραμέλες

Πάνω στης αιωνιότητας τη γλώσσα

Λιώνουμε και τελειώνουμε

Μέσα στο σκοτεινό της καταπιώνα

Αργύρης Χιόνης - Τύποι ήλων 

Κάποτε, ένα βιβλίο ήμουν.

Ένα βιβλίο ανάμεσα σε τόσα άλλα.

Χάρτινο μνήμα στην Α βιβλιοθήκη.

Όλο και κάποια χέρια μ΄έσερναν στα εγκόσμια.

Και τότε τίναζα τις σκόνες από πάνω μου.

Έσφιγγα τις σελίδες μου στον ήλιο.

Μα αυτά τα χέρια μ' εξουσίαζαν.

Με άνοιγαν στα δυο και με ξεφύλλιζαν

μπροστά στις στάχτες των τσιγάρων.

Υγρά τα δάχτυλα περνούσαν από πάνω μου.

Μέχρι που σταματούσαν σε κάποιο δίστιχο σωθικό.

Έγδερναν γύρω του μελάνι.

Με στιγμάτιζαν.

Μέχρι που μ' άφηναν ξανά στην ησυχία.

Στην ησυχία που πιότερο απ' το στίγμα με πονούσε.

un

αναρωτιέσαι που βρίσκεσαι

αναρωτιέσαι ποιος είσαι

χωρίς σταυρούς

σημάδι αναγνώρισης κανένα

προσπαθείς να ακούσεις

τα ρήγματα στις φτέρνες σου

το μανικετόκουμπο στο πάτωμα

ζαλάδα σε χρόνο πυκνό

ολισθαίνει το σίγουρο βλέμμα σου

καταφτάνει η τρέλα

αλλήθωρος σε χώρα τυφλών

μετράς τα αστέρια με πείσμα

τα βρίσκεις σκούρα

απέναντι στην αυγή

απέναντι στη μετάφραση  

κι αυτό είναι ένα βήμα

βήμα σημαντικό 

να πάψεις πια ν' αναρωτιέσαι

καμένο από τσακμάκι χαϊκού

με είδε που καθόμουν σκεπτικός στον καναπέ και με πλησίασε
χάιδεψε απαλά την αισθαντική - συνειρμική περιοχή του εγκεφάλου
κι έχωσε το κεφάλι της
ανάμεσα στον θώρακά μου και στο χέρι
με τρόπο τέτοιο που να την έχω αγκαλιά κι όχι κεφαλοκλείδωμα
- οι εικόνες πρέπει να δίνονται σωστά -
με το ένα χέρι λοιπόν, την είχα αγκαλιάσει
και η παλάμη μου της κράταγε το μπράτσο
το άλλο χάιδευε το μέτωπό της κάθετα
με τα δάχτυλα να μπλέκονται που και που στα μαλλιά της
η ένταση της ημέρας έφευγε
το κατάλαβα όταν ήρθε η ιδέα να βάλω μουσική
λάθος
όταν σκέφτηκα πως δεν υπάρχει λόγος να χαλάσω τη στιγμή
κι άφησα το λαιμό μου ν' ακουμπήσει στο κεφάλι της
της χάιδευα το στήθος πια
κι αν η εικόνα έχει δοθεί σωστά
θα ακούσατε κι εσείς τη μουσική
αφού

αν και άμουσος
στο στήθος μου σαν γέρνει
μοιάζω βιολιστής

post it

old wives' tale

Άκουσε σφυρίγματα μέσα στη νύχτα κι έφυγε
πίσω της άφησε ανοιχτά ντουλάπες και ψαλίδια
μετά το πρώτο σταυροδρόμι το πίστευε
πως είδε ένα μικρό μαυριδερό να περπατά
μ' άδειο κουβά στο ένα χέρι
και κουκουνάρι να κλωτσά στο βάδισμά του.

Πιο κάτω μια γιαγιά τις κλάρες να κουνά
τον ταχυδρόμο στη γωνιά να κατουρά τις στάχτες.

Τόσο πολύ φοβήθηκε που 'σκυψε το κεφάλι
και πήρε δρόμο γυρισμού.

Ούτε στιγμή δε σήκωσε το βλέμμα της.

Τότε αντί για σκιαχτικούς κατά το διάβα
είπε πως έβλεπε χάμω κουμπιά μα και καρφίτσες.

Την άκουσα προσεχτικά την καθησύχασα
και μάζεψα το καπέλο απ' το κρεβάτι να ξαπλώσει.

Σκεπτόμενος τι συνέβαινε
πρόσεξα κάτι τραγικό μια εξήγηση για όλα.

Σ' ένα βιβλίο στο πάνω ράφι
ξεχασμένος μέσα του για μήνες
ένας σελιδοδείχτης.

η τρελή γραφή

η τρελή γραφή καρποφορεί
αδιάβαστη πιάστηκε τη στιγμή
που ο ρομαντισμός με την παράνοια
πιασμένοι αλά μπρατσέτα
έστρωσαν σατέν σεντόνια κόκκινα
κι αράδιασαν επάνω τους
περιπαιχτικά
διάφανους δονητές

η τρελή γραφή καλπάζει
κανόνες χωρίς
ρυθμός αχρείαστος
αφού δε θωρεί στον ορίζοντα
στίγματα πατημένης γης

η τρελή γραφή κυκλοφορεί
με την αισθητική της γυναίκας
χταπόδι στο κεφάλι
και για μαλλιά πλοκάμια
αν ήταν άντρας
αξύριστο καβούρι για μουστάκι

η τρελή γραφή κυκλοθυμίζει
ένα μεσημέρι στην παιδική χαρά
και ξαφνικά
μιας νύχτας αϋπνία

πιασμένη σε κιμκιντούκιο αγκίστρι
κάνει σπασμούς

για να σου δώσω να καταλάβεις
περίπου την ένταση που κρύβει
σκέψου
την τελευταία φορά που ανατρίχιασες
και πες μου αν άξιζε αλήθεια