θα με πάρει αγκαζέ

 

https://www.facebook.com/events/7850140661667468?ref=newsfeed

Σαν πέσει ο ήλιος

θα με πάρει αγκαζέ

ως την πλατεία.

Θα μου απαγγέλλει δίστιχα

κι εγώ θ' ακούω έπη.

συντομογραφίες *

 

η λέξη συντομογραφία εντωμεταξύ έχει δεκατρία γράμματα

ASAP

Πνίγομαι λέω

μ' ένα φιλί σώζονται

μόνο στα έργα.

FYI

Αυτή η χούφτα 

όσο και να γεμίζει

σαν άδεια νιώθει.

FYA

Μέσα σε όλα

θα πρέπει να θάψουμε

και τους νεκρούς μας.

NRN

Υπάρχουν φορές

που μας αρκεί αλήθεια

το: διαβάστηκε.

PS

Πενήντα λέξεις

για να δώσουν το χιόνι

οι Εσκιμώοι.

Και δεν βρίσκω ούτε μια 

να δώσω στη ματιά σου.

ASAP / as soon as possible

FYI / for your information

FYA / for your action

NRN / no reply necessary

PS / postcript

Η ποίηση της γείωσης

Γνωρίζοντας τη γραφή του Γ. Κακαέ αρκετά χρόνια, μέσα από διάφορες ποιητικές συμπορεύσεις (εργαστήρι Σινόπουλου, ποιητική ομάδα κατάληψης βοτανικού κήπου Πετρούπολης, ποιητικό περιοδικό τσακμάκι, ομάδα γραφής συνεργατικών εκδόσεων μοτοκούζι) είμαι σε θέση να γράψω τα καλύτερα για την πρόσφατη συλλογή που εξέδωσε, όπως κάνουν όλοι για τις συλλογές των φίλων τους που πιθανόν, όπως συμβαίνει και εδώ, στεγάζονται στις ίδιες εκδόσεις...
 

Ο τίτλος της συλλογής λοιπόν ‘’μουτζούρες’’, είναι μια πρώτη προσέγγιση για να διακιολογήσω τον τίτλο αυτού του κειμένου. Ο Κακαές φαίνεται να μας προιδεάζει πως κάθε ποίημα που θα διαβάσουμε έχει το ειδικό βάρος μιας μουτζούρας πάνω σε ένα χαρτί που βρίσκεται απλωμένο ένα χειρόγραφο ποίημα. Μια μουτζούρα πάνω σε ένα περιττό επίθετο; Μια μουτζούρα που κάνει ο γράφων στον κενό χρόνο της σκέψης ώστε να περάσει στον επόμενο στίχο; Μπορεί. Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει όπως θέλει την παρακάτω μουτζούρα.

Ρομαντικό

Τέτοια είναι

η αγάπη μου για σένα.

Όπως αυτή του ποιητή

για τις μουτζούρες του.

Εγώ θα πώ η διαδικασία και το ταξίδι μέχρι να αποτυπωθεί το ποίημα ειπωθεί το σ’ αγαπώ, είναι σημαντικότερες του αποτελέσματος. Κι όταν κάτι τέτοιο επικοινωνείται, μπορούμε να αντιληφθούμε την γείωση που νιώθει το πρόσωπο που αποζητά την  υψηλή ποίηση αγάπη.

Το απόσπασμα του Ν. Παναγιωτόπουλου που παραθέτει σαν intro στην συλλογή του πάλι, είναι ενδεικτικό της γείωσης.

Σε τόπους σαν νεύρα

σε χώρες που αποχωρεί η φωνή

πρέπει να ξεμάθεις (κι όχι να μάθεις)

να γυρίσεις στην μάνα της τέχνης

στην ατεχνία

και να σκοτώσεις την ματαιοδοξία σου.

Κι εδώ, εισάγεται η ματαιοδοξία των ποιητών γερά στο παιχνίδι. Από την ποίηση της γείωσης, στην γείωση των ποιητών και μάλιστα από τα ύψη.

 Ύψη

Υπάρχουν ύψη που δεν μπορούν να μετρηθούν:

Το ύψος του χρέους που οφείλει

ο νεκροθάφτης στα σκουλήκια.

Το ύψος απ’ το οποίο πέφτοντας

ένας καταραμένος ποιητής πιστεύει

πως την αθανασία θα κερδίσει.

Το ύψος των περιστάσεων

στο οποίο μάταια προσπαθεί

ο ηττημένος να σταθεί.

Το ύψος της στάθμης της βροχής

που χρειάζεται να πέσει για να καλύψει

το αποτύπωμά μας στη γη.

Και τέλος τα ύψη

που φτάνει το βλέμμα

τη στιγμή που

η ψυχή χάνεται.

Κι αν εδώ μιλάμε για την σπάνια περίπτωση της “αθανασίας” των ποιητών μετά την πτώση στο κενό, ας περάσουμε σε πιο πιθανές και γλαφυρές εικόνες ματαιοδοξίας και το ‘α απόσπασμα από τη μουτζούρα με τίτλο:

Οι γλώσσες που ξέρω

Το μελάνι στην πένα

ενός ανερχόμενου συγγραφέα

τελειώνει τη στιγμή που

υπογράφει αντίτυπα κι αφιερώσεις

στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του.

Το ρεύμα κόβεται τη στιγμή που

δεκάδες νέοι γραφιάδες

πληκτρολογούν στο λάπτοπ

πρωτόλειους στίχους

μη προφταίνοντας το έγγραφο να αποθηκεύσουν.

Ένας καταξιωμένος ποιητής

τη γλώσσα του δαγκώνει

ενώ απαγγέλει στίχους

που τον κόσμο ολάκερο θ’ αλλάξουν.

Κι αυτές τις στιγμές

για ποίηση τις λογαριάζω.

Οι παραπάνω ποιητές στα μάτια του Γ. Κακαέ, γειώνονται και μάλιστα ολόγυμνοι. Φαίνεται εδώ μια μικρή εικόνα της σημερινής ελληνικής ποίησης ακόμα κι αν δεν βρουν τους ποιητές αυτά τα ευτράπελα.

Σε ένα άλλο σημείο της συλλογής, που πρέπει να έχει τα περισσότερα ποιήματα που καταπιάνονται με την ποίηση ή τους ποιητές από οποιαδήποτε άλλη πρώτη συλλογή, μας εξομολογεί με το ποίημα:

Eιλικρινές
 

Αλήθεια, σας λεώ:

αγαπάω πολύ

όλους τους ποιητές

μεχρι τη στιγμή

που θα νιώσουν οι ίδιοι

τέτοιοι.

Ψευτοποίμα

 

Στην Ελλάδα του 2019

εκδίδονται κατά μέσο όρο

τρεις ποιητικές συλλογές

την ημέρα.

Αυτό σίγουρα

δεν είναι ένα ποίημα.

 

Δεν είναι δα και τίποτα να εκδώσεις μια ποιητική συλλογή. Μα είναι τόσο δύσκολο να παραμείνεις συνεπής σε αυτό που αισθάνεσαι απέναντι στη γραφή σου. Και για τον Γ. Κακαέ, φαίνεται πως η έκδοση μιας συλλογής είναι το άλμα που σε κρατάει αιωρούμενο για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να έρθεις και πάλι σε επαφή με τη γη. Η διαδιακασία θα παραμένει πάντα σημαντικότερη του αποτελέσματος. 

 

ο καθένας (κάνει την δουλειά του)

Η αστυνομία κάνει τη δουλειά της.

Να μη γενικεύουμε, οι μπάτσοι κάνουν τη δουλειά τους.

Οι παππάδες κάνουν τη δουλειά τους.

Οι δημοσιογράφοι κάνουν τη δουλειά τους.

Και οι εκδότες κάνουν τη δουλειά τους.

Οι ποιητές επίσης.

Οι κριτικοί κάνουν τη δουλειά τους.

Κι οι ανθολόγοι κάνουν τη δουλειά τους.

( ποιησούλα μου, βαριακούγεσαι )

Οι ψυχολόγοι κάνουν τη δουλειά τους.

Το γύφτικο σκερπάνι την κάνει τη δουλειά του.

Η επανάληψη την κάνει τη δουλειά της.

Κι η επικόλληση επίσης.

Τα μαθηματικά την κάνουν τη δουλειά τους.

Οι κάμερες την κάνουν τη δουλειά τους.

Οι έμποροι την κάνουν τη δουλειά τους.

Κι οι χρήστες κάνουν τη δική τους.

Τα γυμναστήρια την κάνουν τη δουλειά τους.

Τα σουβλατζίδικα την κάνουν τη δουλειά τους.

Τα μπαλονάκια δώρο στα παιδιά την κάνουν τη δουλειά.

Τα μπαλονάκια στην καρδιά την κάνουνε επίσης.

( κάπως καλύτερα τώρα )

Η χούφτα κάνει την δουλειά της.

Κι ο δονητής.

Οι σημαίες την κάνουν τη δουλειά τους.

Οι στοιχηματικές την κάνουν τη δουλειά τους.

Και οι ΠΑΕ την κάνουν τη δουλειά τους.

Η επιτροπή την κάνει τη δουλειά της.

Το κόμμα – πάψε εσύ, την κάνει τη δουλειά του.

Και ο φασίστας βέβαια την κάνει τη δουλειά του.

Οι εμπρηστές την κάνουν τη δουλειά.

Και η Γκριν Πις επίσης.

Το σποράκι την κάνει τη δουλειά του.

Το κοράκι την κάνει τη δουλειά του.

Το φτυάρι την κάνει τη δουλειά του.

Το σκουλήκι, κι αυτό.


Εμείς τι κάνουμε.

https://ekdoseismotokouzi.tumblr.com/post/181219305474/%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-2

μονότυπο κολαζοποιημένο

τί μας τσαμπουνά η Φρίντα Κάλο;

Το παραπάνω κολάζ αποτελεί το οπισθόφυλλο από το κολαζοποιημένο ”μονότυπο”.

Το “μονότυπο”, κάποτε ένα lineup του κινηματογράφου ΑΣΤΟΡ με ταινίες της WEIRD WAVE που θα προβάλλονταν το 2017, μεταποιήθηκε πλέον μια σειρά από χειροποίητα κολάζ και στίχους που άλλοτε τα έφερα σε θέση να μιλούν με τη σύνοψη της ταινίας κι άλλοτε με τον τίτλο ή την αφίσα της.

* Το κολάζ σε σπουδάζει σενάριο.

** Η δύναμη της γραφής > Η δύναμη της UHU.

ωδή ξεπερασμένη

Οι ποιητές του σήμερα

ποτίζουν την έμπνευση

με χασίς και με μπύρα.

Ορόφους δύο ψηλά

ο λογισμός τους.

Με κάτι στίχους σφουγγάρια

τρίβουν καλά το σώμα τους

σκεπτόμενοι έναν τρόπο

απαλλαγής από του φύλου

την κολυμπήθρα.

Κλείνονται σε ντουλάπες

αφού πρώτα βέβαια

γυρίσουν με τα ρούχα

και τ' απαλό μαλακτικό

του πλυντηρίου

Βαρύψυχα αερικά

λιτανεύουν ποίηση.

Θεριά σαν κυπαρίσσια

που ψάχνουν ολονυχτίς

νεκροταφείο.

" Χρήζουν παρθενορραφής "

η διάγνωση που έμελλε

η προηγούμενη γενιά

κοφτά να αποφανθεί

ως αυθεντία.

Καιρό τώρα ζητάμε

την πνοή την καθάρια

με τα χέρια δεμένα

παρακαλώντας για μια

στροφή της Γώγου.

Όχι σε τοίχο γραμμένη.

Σώθηκε πια η μαύρη

συνθηματολογία.

Την κατάπιε με φθόνο

τέλειο Τέρας.

Καμιά ωδή στο κράτος.

Καμιά ελπίς πατρίδος.

Δεν περισσεύει χρόνος

γι' άλλες πια ποιητικές

αυτοκτονίες.

φωτογραφία: @CosmeTura1991

ν’ ανοίγει η γη να καταπιεί τα δευτερόλεπτα

Τις αμήχανες στιγμές της ζωής, τις έχω βιώσει
όπως ο παπάς ζει τον σεισμό μονάχος μες την εκκλησία.

Ν’ ανοίγει η γη να καταπιεί τα δευτερόλεπτα
που κράτησε η σιωπή μετά το «είσαι παχύδερμο» της δασκάλας
προς τον Θοδωρή
τον παχουλότερο συμμαθητή που είχα ποτέ μου.
Αυτή μπορεί να είναι μια ετεραμήχανη στιγμή
μα την αφήνω εδώ καθώς εγγράφεται ως πρωτοξεθαμμένη.
Αυτή που ακολουθεί, με έχει πρωταγωνιστή.
( υπήρξαμε όλοι πρωταγωνιστές στην εφηβεία )

Ν’ ανοίγει η γη να καταπιεί τα δευτερόλεπτα
που κράτησε η ματιά τής διπλανής στον όροφο
καθώς με είδε απ’ το τζάμι, την ώρα που ‘παιρνε το μπάνιο της.
Εκείνη τη στιγμή, ο φωταγωγός που μας χώριζε, έμοιαζε με πηγάδι.

Ν’ ανοίγει η γη να καταπιεί τα δευτερόλεπτα
που κράτησε το αποστέλλεται
και έγραφε: «ώρες ώρες σε καταλαβαίνω»
παραλήπτης ήταν ο πατέρας μου
μα εγώ το έστειλα στη μητέρα κατά λάθος.
( ξέρω, σου έχει τύχει κι εσένα σε σχέση )

Ν’ ανοίγει η γη να καταπιεί τα δευτερόλεπτα
που κράτησε η ευχή
«χρόνια πολλά, με υγεία σ΄ εσένα και την οικογένειά σου».
Την έδωσα πριν λίγες μέρες σ΄έναν ορφανό από μικρό
κι ανύπαντρο στο τώρα.
Να ΄’ναι καλά ο άνθρωπος, είδε ν΄ανοίγει η γη, δέχτηκε την ευχή και μ΄έσωσε.
Μ’ ένα χαμόγελο ζεστό, μου ‘ πε πως έχει φίλους.

(πρώτη δημοσίευση στο http://1-2.gr/ )

Στάσου πεντέξι μέτρα μακριά

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον σίγουρα

να παρακολουθείς μια παρτίδα σκάκι.

Mόνο μη στέκεσαι πάνω από τους παίχτες.

Εδώ δεν έχει για να δεις τα ζάρια τι θα φέρουν.

Στάσου πεντέξι μέτρα μακριά

έτσι που να μην είναι διακριτά

άλογα πύργοι κι αξιώματα.

Στάσου πεντέξι μέτρα μακριά

και παρατήρησε στο βλέμμα τους το στοχασμό

πως έχουνε ριχτεί κι αυτοί στη μάχη

κοίτα πως πιάνουν το πηγούνι τους κι οι δυο

πως εξατμίζεται η σκέψη τους

σαν ετοιμάζουν τις επόμενες κινήσεις.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον σίγουρα 

η μαντεψιά, ποιανού σειρά είναι να παίξει.

σκίτσο: Joseph Leboit

αβίαστη φράση

Ξαπλωμένος σκεφτόταν

αβίαστα πόσο 

από το στόμα της κοινωνίας 

βγαίνουνε οι φράσεις.

Τυχερός μέσα στην ατυχία του

κοιτούσε το φεγγάρι

απ' του κελιού του το παράθυρο.

 

φωτογραφία: @CosmeTura1991

άκου εκεί φαράσι

Ας μείνω σ'αυτόν τον κόσμο.

Όπως η πρώτη νιφάδα

που γυρίζει την πλάτη στο χώμα

και προκαλεί

την κόκκινη του ουρανού γραμμή

τόξου χορδή να γίνει.

Ας μείνω στάχτη κρούστα

ανάμεσα σε πλήκτρα παρενθέσεων.

Μια πίσω σκέψη

όλο και κάτι έχει να πει.

Μέχρι η ανάσα της γραφής

να τη σκορπίσει.

Ας μείνω σ' αυτόν τον κόσμο.

Αν όχι τόσο μάταιος ας μείνω χρηστικός.

Να πούμε το φαράσι που θα με αγκαλιάσει.

φωτογραφία: @CosmeTura1991

παραφράσεις

Νικανόρ Πάρρα

Ας μη ρίχνουμε στάχτη στα μάτια μας

Η μηχανή είναι πατερίτσες με ροδάκια

Οι κατσαρίδες είναι προλετάριες

Οι ποιητές δεν έχουν μπέσα

Η ζωή ένας αδιάγνωστος ψυχαναγκασμός

Τα παιδιά γεννιούνται για να 'ναι ευτυχισμένα

Ο ρομαντισμός τείνει να εξαφανιστεί

Ο αυνανισμός είναι πράξη θεϊκή

Ο διάβολος βολεύεται  και σε σκαμπό.

ακάλυπτος

ακάλυπτος - ντέμη

Για κάθε απόγευμα καλοκαιριού προχωρημένου

θα υπάρχει ένα πίσω μπαλκόνι

που βλέπει στον ακάλυπτο.

Από εκεί θα δεις - αν είσαι τυχερός

να χτίζει τη φωλιά της μια κουρούνα

πάνω σε δυο κυπαρισσόμηλα.

Πεντέξι μανταλάκια που αφέθηκαν 

στη σκέψη μιας νοικοκυράς.

Τα τελευταία κατακόκκινα κορόμηλα.

Ίσως ακόμα και τη γάτα της γειτονιάς 

να παίζει με της μπουγάδας τον αφρό

αφού και πάλι το σιφόνι βουλωμένο.

η τελευταία από μια σειρά συνομιλιών με σκίτσα της ντέμης 

όπου εκδόθηκαν στην πειραματική κυκλοφορία # 00 

των εκδόσεων μοτοκούζι

η εκκλησία σχόλασε

μου ζήτησε ένα ποτήρι με νερό

( και ποιός δε δικαιούται κάτι τέτοιο; )

δεν το 'θελε σε γυάλινο

του αρκούσε πλαστικό

με ευχαρίστησε το πήρε κι έφυγε

με το ποτήρι πια στεγνό

στ' άσπρα σκαλιά της εκκλησίας καθισμένος

το χέρι του τεντώνει

κι απ' τους πιστούς ζητά τα ρέστα

*

τι ύβρις θε μου

μέσα στην ησυχία

να με τρομάζει η καμπάνα

και να τη στέλνω ίσαμε το διάολο

*

όταν τελείωσε η λειτουργία

κι άρχισε ο παπάς το κήρυγμα

φουριόζοι πρώτοι τα σκαλιά κατέβηκαν

κι άφησαν πίσω τους τον οίκο του θεού

οι ασθενείς κι οδοιπόροι

ή τελοσπάντων όλοι αυτοί

που έχουν μάθει την παραβολή

και διαχωρίζουν πια την ήρα απ' το στάρι

*

η εκκλησία σχόλασε

ο νεωκόρος έχει δουλειά ακόμα

τέρμα του δρόμου

Στο τέρμα του δρόμου, μια ορφανή από πατέρα

δέχεται τις φωνές της μάνας της, να κάτσει να διαβάσει

να κλείσει το παράθυρο και να στρωθεί

και να προσευχηθεί ακόμα.

Τέρμα του δρόμου εκκολάπτεται

ένας κρυφός αυνανισμός

μια σαλταδόρισα μικρή

μία κοπάνα τέλη Μάη.

Την έχω δει κρυφά να μου γελάει

σαν κλείνω με τ' αμάξι μου την πόρτα της αυλής.

Η μάνα σίγουρα με καταριέται.

Λες κι έχει ακούσει από μέσα μου που λέω

άστο παιδί μωρή να βγει από το σπίτι

και επιτέλους, ας ντυθεί της ηλικίας της τα ρούχα.

Τέρμα του δρόμου σιγοβράζει ένα τίλιο

μια μητροκτόνος που τη ψάχνουν στα χαλάσματα

μια μοναχή που πάει

κι όλο την ηγουμένη σκανδαλίζει.

λίγοι στίχοι για την Κετάμα

Χρυσή μου εσύ, πολυταξιδεμένη

ξυπόλητη πατάς την άμμο του Μαρόκου.

Χωρίς το φόβο μιας ανεμοθύελλας.

Με βήμα αργό και πλάτη την Ανατολή

κι ένα ρεμβώδες βλέμμα ικανό

μέχρι και μία όαση μπροστά του να υποκλιθεί.

Γράψε μου κάτι

λάμψε μου κάτι μυστικό 

σαν φυλαχτό.

ντέμη 2017

ντέμη 2017

3 χαρακτικά σε ξύλο για το "απαγορευμένο" του Μακελάρη

Ανάμεσα στον κάκτο και τα λεμόνια

Αφηρημένος παίζω με το μυαλό
τα σοκάκια γυρίζω
εμφανίζονται σκέψεις εμπρός μου
τσιγάρο κρατώ στο στόμα
ποίημα
μέσα του γράφεται μια παράδοση.

Σ' έναν κήπο λεμόνια ολάνθιστα
το μάτι μου στέκει στον κάκτο.
Εκεί ακριβώς τα αγκάθια
τ' αγκίστρι εκεί ακριβώς
σέρνεται στον βυθό της σύλληψης
αχινούς ξεριζώνει ταχύτατα
σκελετώνεται το ποίημα και
φρενάρει στο στήθος μου.

Άθελά μου τραβώ
για τις πρώτες σημειώσεις
προσπάθεια πρώτης σχεδίασης
ή αλλιώς διαδικασία αυτοίασης.

Υπάρχουν πλυντήρια χταποδιών.

Το μυαλό μοιάζει με το χταπόδι.

Η εικόνα ενός πλυντηρίου μυαλών με πικραίνει.

Φθίνουσα η καθαρότητα.

Βελονογραφία ''Ανάμεσα στον κάκτο και τα λεμόνια''  - ντέμη 2017

die Kuh

Η μεγαλύτερη λέξη της γερμανικής γλώσσας είναι η:

Rindfleischetikettierungsueberwachungsaufgabenuebertragungsgesetz

που σημαίνει: 

νόμος για την ανάθεση 

του ελέγχου 

της σήμανσης 

του βοδινού κρέατος.

Η αγελάδα εντωμεταξύ

γλείφει όλο της το πρόσωπο μέχρι να πεις κύμινο.

μεταξύ άλλων στο τσακμάκι # 06 που κυκλοφορεί

δείξε μου το όργανό σου, να σου πω ποιος είσαι

Τι άκουσε ένα ζευγάρι από πλανόδιο φυσιογνωμιστή

kvinne - σχέδιο ντέμη

Ξυπνάς δύσκολα κι αργείς να επανέλθεις απ' τον ύπνο

Μασάς κυρίως απ' την αριστερή οδοντοστοιχία

Τα έργα εποχής τ΄αγαπημένα σου

Δεν τόλμησες ποτέ να μάθεις μία τέχνη πολεμική

Θα πάρεις μαζί σου τουλάχιστον ένα μυστικό

Απ' το ν' ακούς προτιμάς να σε ακούν

Έν' όνειρό σου, ταξίδι δίχως συνοδεία.

mann - σχέδιο ντέμη

Σου αρέσουν οι κανόνες

Τα πράγματα να θέτεις σε μια βάση

Ενδιαφέρεσαι για την ουσία

Στην ερώτηση μάτια ή ομελέτα, απαντάς αυγά

Ο ρόλος στις κοινωνικές συναναστροφές, είναι να ρίχνεις γέφυρες

Αδιαφορείς για την εξωτερική σου εμφάνιση, ως πνευματώδης

Ο αυτοσαρκασμός άγνωστη λέξη

Κι ένας διάλογος

Αν ήμουν άντρας

θα σου 'ταζα τ 'αστέρια

και τη λάμψη τους.

-

Γυναίκα αν ήμουν

θα έλαμπα από μέσα

προς τα έξω μου.

Σπούδασα την ησυχία

Σπούδασα την ησυχία στις έρημες πλατείες.

Δίχως καμπάνες να σημαίνουν ώρες.

Δίχως πανηγύρια να σημαίνουν γιορτές.

Δεν ήμουν μόνος σ' αυτή τη μαθητεία.

Κι αν έχουν υπηρετήσει ψυχές τον παγκόσμιο νου!

Σε λιβάδια, κάτω απ' τον ίσκιο καλαμιών

σ' αναγνωστήρια, προβλήτες, καπηλειά.

Τους έχεις δει.

Κρατούν στα χέρια τους κρασί, κάποιο βιβλίο,

άλλοι κρατάνε μια μαγκούρα ή κάποια 

φυσαρμόνικα - το σύμβολο των αυτοδίδακτων.

Και πάντα έχουν στο μυαλό μην ενοχλήσουν,

όπως η γάτα που και στις εφτά ζωές

το βάδισμά της παραμένει ανήκουστο.

Μια ερμηνεία του κύκλου της ζωής:

ησυχία θόρυβος και πάλι ησυχία.

Κι ας μην ακούμε τον χαμό μέσα στο σπέρμα.

Κι ας μην ακούμε την ψυχή να πεταρίζει.

κουτσός και μεταδεύτερος

έχω σκεφτεί πολλές φορές
να εγκαταλείψω αυτόν εδώ τον τόπο
αυτό εδώ το blog
να πιέσω το μαξιλάρι
πάνω στο πρόσωπο του Stoned Thinker
την ώρα που κοιμάται
και να μετρήσω μέχρι το 118
έπειτα
σαν Μακελάρης να χαθώ
μέσα στη νύχτα

μετά κάτι συμβαίνει
που με κάνει φανατικό αυτού του τόπου

τελευταία συνέβη
να εμπιστευτώ ένα απόσταγμα των μέχρι τώρα γραπτών μου
στον Mario Sofokleous και στην εκπομπή "το κουτσό"
του αυτοδιαχειριζόμενου ραδιοφώνου metadeftero

τον ευχαριστώ πολύ που μου τράβηξε το μαξιλάρι πριν την εκπνοή
και υπάρχει ακόμα αυτός ο κάποιος Stoned Thinker