ή με την Ερμού ή με την Τοσίτσα

πεζόδρομοι και οι δυο
η Ερμού πιο ιστορική
θα την έχεις αγοράσει έστω μια φορά
στην Monopoly
ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας
πάντα καθαρή, φωτεινή το βράδυ
καλύπτει τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου
- όπως θα μάθεις από το πρώτο αποτέλεσμα-
την Ερμού, την φυλάει ο Δίας
και ενώνει το Θησείο με το Σύνταγμα

η Τοσίτσα είναι η ξεπεσμένη κόρη ενός ευεργέτη
αμφιβάλλω αν ξέρεις που είναι
κι αν την έχεις περπατήσει καν
ντύνεται με ρούχα από μπλε κάδους,
μήνες άπλυτη, ξυπόλητη,
το ημίφως το βράδυ, χαλάει τα οράματα
αυτών που συμβάλουν
στις εικόνες ντροπής που εκπέμπει ο πεζόδρομος,
- όπως θα μάθεις από το πρώτο αποτέλεσμα-
την Τοσίτσα την φυλάνε οι βαρόνοι του συστήματος
και ενώνει το μαύρο των ονείρων
με το άσπρο του παγκόσμιου νου.

Τριάντα Ερμού για μία Τοσίτσα

φυλαχτά

μια διάφανη αδιάβροχη θήκη

πουλήθηκε έναντι της τιμής

πέντε σύγχρονων αυτόχειρων

την αγόρασε επιχειρηματίας,

που ευτυχής πλέον μπαίνει στη θάλασσα

παρέα με το πανέξυπνο κινητό του

εντωμεταξύ 

μια ίδια θήκη, τέσσερις κόσμους μακριά

χαρίστηκε έναντι της τιμής 

που έχει η δίψα για επιβίωση

την έσφιξε στο χέρι του ένας ξεριζωμένος πια,

που με δάκρυα στα μάτια, ευχήθηκε, αν καραβοτσακιστεί,

τουλάχιστον να μη καταστραφούν οι αποδείξεις 

πως κάποτε υπήρξε.

φιλί

όχι καθρέφτες

ούτε και βίντεο θέλω

να ρωτήσουμε τους φίλους

πως μας βλέπουν

μα κάπως έτσι θα γυρίσουμε

τον χρόνο λίγο πίσω

δίπλα μου στάσου

ξέρω τον τρόπο πως

θα δεις στο όνειρό σου

το άγγιγμα, την τέχνη, την γιορτή

την ώρα που φιλιόμαστε.

καθρεφτοφωτογράφιση

ο ηδονοβλεψίας είναι μαλάκας
έμβλημά του ο καθρέφτης
λεία του το παράθυρο

Σημειώσεις για την όραση
James Douglas Morrison -1969

σε μια γεροντοκόρη εποχή, έμεινε μόνη
να πλένεται ολημερίς και να φροντίζει τ' άκρα της
-ο μόνος τρόπος να σβηστεί η μυρωδιά του σώματός της-
σαν ήθελε ένα ρούχο να φορέσει
δύο ντουλάπες άδειαζε να δει ποιο τις ταιριάζει
κόκκινο.μαύρο.κόκκινο.μαύρο  δ ι ά φ α ν ο
κι αν δεν της άρεσε στο πάτωμα το πέταγε
μυαλό δωμάτιο σε σύγχυση
τελευταίο έριξε κάτω το φουστανάκι το βαφτιστικό
άφησε το σώμα της να φύγει πίσω
κι έπεσε μαλακά στο κρεβάτι, γυμνή
έστρεψε αρχικά το πρόσωπό της στον καθρέφτη
σιγά σιγά όλο της το σώμα
άνοιξε τα πόδια να ανιχνεύσει, αν ξυρίστηκε καλά
ένας νάρκισσος άνθισε και πλημμύρισε φως
το φλας από το κινητό - στη λειτουργία κόκκινα μάτια
φωτογράφιζε ξανά και ξανά
με τον ίδιο ρυθμό που δοκίμαζε ρούχα
μια διαγραφή ήταν και το πάτωμα τελικά
τελευταία τράβηξε αυτή που χαϊδευόταν
με το φουστάνι της το βαφτιστικό.

Όλη της η ζωή, σε μια φωτογραφία που κοινοποιήθηκε.

Ψυτάλλεια #32

Το εγχείρημα αυτόνομης έκδοσης ποιημάτων του ''Πορτατίφ'', με τίτλο Ψυτάλλεια, έφτασε χθες, καθυστερημένα στο σπίτι μου. Με είχε ειδοποιήσει πως πήγε λίγο πίσω χρονικά. Μπορεί να φούσκωσε η θάλασσα ξαφνικά και η μειωμένη ορατότητα να έκανε τη ζημιά της, σκέφτηκα.
Υγρασία ποτισμένη στα φύλλα του άλλοτε αγαπημένου μου βιβλίου ''Χίππηδες και κυνικοί''. Υγρασία από αυτή, την μαύρη, την πολυκαιρισμένη και  αρρωστιάρα, που κοσμεί τους τοίχους εγκαταλελειμμένων νοσοκομείων.

                   Αν τα βλέπεις πόδια, είναι ζωή / αν βλέπεις χέρια είναι θάνατος.

Η ιεροτελεστία που φανταζόμουν πως θα υπήρχε κατά το άνοιγμα, πήγε περίπατο. Η μέθοδος ανάγνωσης θα ήταν για άλλη μια φορά, η λεγόμενη ''απνευστί''. Αυτή που παίρνεις μια βαθιά ανάσα και τρέχεις, λες και σε κυνηγάνε οι καθεστωτικοί κι εσύ πρέπει να προλάβεις να διαβάσεις το κλειδί για τον ''Μόνο Δρόμο'', που έχεις κλέψει από το κλειδωμένο τους συρτάρι.

Το κολάζ είναι αναρχία. Δεν θα μπορούσε να μην το πετύχει. Κομμένες παλιές φωτογραφίες άλλοτε στραβά, άλλοτε διακριτικά, ακόμα και ανάποδα.
            Kodak  
                                  Kodak
                                                         Kodak
                                                                               Kodak

και γραμμένο πάνω της ένα ποίημα. Με ξυλομπογιά. Σχεδόν παιδικά γράμματα. Απρόσεχτα.
Να δεις που θα τα υπαγόρευε, σκέφτηκα για λίγο, στο παιδί του κι αυτό θα τα 'γραφε χαμογελώντας.
Αναρωτήθηκα τι να απεικονίζει από την καλή της μεριά. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα καταλαβαίνεις πως κρατάς στα χέρια σου ένα παιχνίδι - γρίφο. Ποίηση. Χωρίς μισόλογα και μαλακίες.

''H πραγματική ποίηση συγκινεί πρωτίστως τους αναλφάβητους'' είχε γράψει παλαιότερα.

Τώρα διαβάζω αυτό και όλο και κάτι παραπάνω καταλαβαίνω.

Οι εντυπώσεις μου δεν μπορεί να είναι αντικειμενικές, αφού ο γιατρός πλέον μου διέγνωσε πορτατιφίτιδα, μα ξέρω καλά πως η κάθε Ψυττάλεια είναι ένα μικρό έργο τέχνης. Μια φθηνή ποπ για την ελίτ. Μια καλή αρχή για να δούμε ''κίτρινες μπουλντόζες στα public''.

Ευχαριστώ.

ψ.

ψάθα.ψόφος.ψάρι.
το ψ έχει υγρασία

ψυχή.ψυχραιμία.ψευδώνυμο
το ψ σε αναζήτηση

ψέμα.ψήφος.ψαλμωδία.
η ματαιότητα του ψ

είμαι κάτοχος του κλειδιού ψ.
αισθάνομαι σαν τον μουσικό
που φυλάει στην τσέπη το κλειδί του σολ.

το κλειδί ψ. είναι το αντίστοιχο της ποίησης
τώρα μένει, να ψάξω κλειδαρότρυπες.