πουτάνα ουτοπία

κάθε καλοκαίρι σε φτάνουμε
ένα μικρό τσακ είσαι για να πέσεις στην αγκαλιά μας
όπως μια απόφαση πως θα κερδίσω αυτή την μάχη και θα πάω
σ' αυτούς που δεν τους άρεσε καθόλου η επιστολή προς Κορινθίους
κατάβαση απ΄τον γκρεμό και γιούχα στους φασίστες
καλύτεροι μάγειροι είναι αυτοί που τους δίδαξε η πείνα
κάρβουνα στην παραλία και ψάρια στην σχάρα
σαράντα κόκκινους αχινούς για μία αχινόσουπα
κι εμένα τα δόντια μου δεν κλείνουν απ΄το κρύο
καρέτα καρέτα νυχτερίδες κι αράχνες
κι εγώ γλυκιά μου μονάχος μονάχος
και γάτες και σκύλοι και τζίβες και ταμπούρλα
ιδρώτας κι απλυσιά τεσσάρων αστέρων και βάλε
υγρασία στους τοίχους και μονοσωλήνιο σύστημα ύδρευσης
το καταλαμβάνουν μετανάστες με αβέβαιο αύριο τον χειμώνα
το παίρνουν πίσω με δάκρυα στα μάτια το καλοκαίρι
- οι εχθροί της ιδιοχτησίας -
κέρκυρα κύθνος κόρινθος σαλούνγκα
ο ένας έφυγε αμίλητος
η άλλη μίλησε σαν να μην ήρθε ποτέ

κι εγώ κρατάω στιγμές

συν πεντέξι συντρόφους ακόμα, καρδιακούς.

στα βράχια

η ζωή μας είναι μια βόλτα πάνω σε βράχια, δίπλα στη θάλασσα

που δεν προγραμματίστηκε ποτέ
με ό,τι παπούτσι φοράς εκείνη τη στιγμή
προσπαθείς να ισορροπήσεις
περπατάς πάνω τους με το κεφάλι όσο πιο ψηλά μπορείς
ώστε να βάζεις στόχο την σκιά που θα χυθείς
καυτός ο ήλιος και τα φορτία παραμάσχαλα
τη μια σε παίρνει αριστερά
την άλλη πάλι αριστερά σε παίρνει
βλέπεις μαγνήτης ειν΄η θάλασσα η ήρεμη
που έλκει τις φουρτούνες του μυαλού
χωρίς σημάδια, επιστρατεύεις φαντασία κι ένστικτο
οι κοφτεροί οι βράχοι βοηθοί
και οι πλακουτσωτοί καμιά φορά κρύβουν παγίδες
στέκεσαι ξαφνικά κι αναφωνείς
ένα καβούρι!
πιο κάτω η σκέψη να γευθείς απ' της φωλιάς το αλάτι
προχωράς με βήμα εν δυο τοις σαράντα χιλιάδες
δεν προλαβαίνεις να μετανιώσεις τη λάθος επιλογή
έτσι σε έβγαλε ο δρόμος λες
κι ας ρισκάρεις το επόμενο το βήμα
ας αποκτήσεις μια ουλή από τη Φύση
όσες φορές κι αν σου δοθεί η ευκαιρία
ο δρόμος που θα ακολουθήσεις ποτέ δε θα 'ναι ίδιος
μονάχα πάνω δεξιά να μην κοιτάξεις
και μετανιώσεις που δε διάλεξες απ΄την αρχή
το ασφαλτοστρωμένο  μονοπάτι της κοινότητας
με τη ταμπέλα
προς σκιά

Οι ταξιδιώτες των κτελ

Οι ταξιδιώτες των κτελ, αυτοί, οι β΄ κατηγορίας
μαστούρα υγρή που τρέχει από τη μύτη
η μαυρούλα χορεύτρια
που θα λικνίσει το κορμί της παραθαλάσσια.

Τοξικό τσιγάρο που ρουφήχτηκε αγχωμένα
δίπλα από τη ζυγαριά των ασυνόδευτων,
ντουμάνια οι εξατμίσεις
να σπρώχνουν από πίσω τα τοιχώματα του πνεύμονα.

Η γαλαρία θα είναι πάντα σαν το τελευταίο θρανίο,
που καθόμασταν -καθώς έχουμε τρόπους-
για να μην ενοχλούμε την σύγχρονη μπουρζουαζία
και τη δασκάλα που έπαιρνε ψυχοφάρμακα.

Μα ποτέ μην φοβηθείς τους συνεπιβάτες σου
και να θυμάσαι πως ο δρόμος του Κέρουακ
που έχεις στην τσάντα σου,
είναι το όπλο σε κάτι τέτοιες καταστάσεις.

Αν μπορείς να αναγνωρίσεις πως χαμογελάει
πίσω από το φιμέ τζάμι, έρωτας είναι.

έβδομη κλάση

αυτές οι μέρες τρύπωσαν στα μπαγκάζια μας
λίγο πριν την επιβίβαση σε τόπο χλοερό,
δίχως φτερά θα τις πάρουμε μαζί μας
-εδώ πιο κάτω πάνε-
αδήλωτες στο τελωνείο
και οι ακτίνες χι δεν τις διαβάζουν
να είναι εκρηκτικές θα έπρεπε,
τουλάχιστον εύφλεκτες
σίγουρα διαβρωτικές
μα είναι τέτοια η επικινδυνότητα
που μας τρώνε τα σωθικά
αργά και βασανιστικά
άοσμες, άχρωμες αόρατες
Χιροσίμα μανιτάρι Ναγκασάκι

αφαιρέστε μου τον μετρητή ραδιενέργειας

και πείτε στον Δημόκριτο πως έσφαλε.

χωρατό

Μια γιαγιά περίπου 90 χρόνων,

σε ένα ξεχασμένο από τους πάντες χωριό, 

πήρε τις δυο σακούλες σκουπίδια που είχε μαζέψει μια βδομάδα τώρα

και με μικρά κι αργά βήματα πέρασε τον δρόμο για να τα πετάξει. 

Τα πόδια της ίσα που την κρατούσαν, 

κάθε φορά που σήκωνε το δεξί της πόδι, 

έπνιγε τον πόνο των γηρατειών, 

κάθε που σήκωνε το αριστερό, 

έπνιγε τον πόνο από τον χαμού του γιου της στο Σάμινα. 

Άνοιξε με το ζόρι το καπάκι 

και πέταξε την πιο βαριά από τις δύο σακούλες.

Έκλεισε αργά το καπάκι 

και κάνοντας άλλα πέντε βήματα - μαχαιριές 

πέταξε την ελαφριά σακούλα στον μπλε κάδο ανακύκλωσης. 

Και κάπως έτσι ,έχουμε αυτούς που σε αυτή την ιστορία είδαν την γιαγιά ως σύμβολο δύναμης και ελπίδας πως τα πράγματα θα αλλάξουν και αυτούς που την είδαν ως σύμβολο υποταγής του συστήματος και γάμησέ τα.

ή με την Ερμού ή με την Τοσίτσα

πεζόδρομοι και οι δυο
η Ερμού πιο ιστορική
θα την έχεις αγοράσει έστω μια φορά
στην Monopoly
ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας
πάντα καθαρή, φωτεινή το βράδυ
καλύπτει τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου
- όπως θα μάθεις από το πρώτο αποτέλεσμα-
την Ερμού, την φυλάει ο Δίας
και ενώνει το Θησείο με το Σύνταγμα

η Τοσίτσα είναι η ξεπεσμένη κόρη ενός ευεργέτη
αμφιβάλλω αν ξέρεις που είναι
κι αν την έχεις περπατήσει καν
ντύνεται με ρούχα από μπλε κάδους,
μήνες άπλυτη, ξυπόλητη,
το ημίφως το βράδυ, χαλάει τα οράματα
αυτών που συμβάλουν
στις εικόνες ντροπής που εκπέμπει ο πεζόδρομος,
- όπως θα μάθεις από το πρώτο αποτέλεσμα-
την Τοσίτσα την φυλάνε οι βαρόνοι του συστήματος
και ενώνει το μαύρο των ονείρων
με το άσπρο του παγκόσμιου νου.

Τριάντα Ερμού για μία Τοσίτσα