τζιτζικωτό

Η ποίηση σε ικανοποιητικά για την εποχή επίπεδα.

Κι όμως ο αναγνώστης ιδρωμένος χασμουριέται.

Πρέπει επειγόντως να πειστεί, ότι τα ποιήματα αυτά

είναι γραμμένα στην τζιτζικωτή.

Και ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί στα χέρια του να σκάσουν.

στην παιδική

Με μια τρεχάλα πέρασε τη διάβαση. Στον πάγκο με τα κοκοράκια και τα μήλα, τυλίχτηκε την πιο μεγάλη σαπουνόφουσκα κι αφού για λίγο αιωρήθηκε, βρέθηκε στο ψηλότερο σημείο. 

Σ' ένα της παιδικής χαράς πανόραμα.



Πάνω στην πλαστική σου καμπυλότητα
στην πρώτη ψεύτικη αγκαλιά, θα αφεθώ
σε μια ολίσθηση ανορθόδοξη.
Μα, πού ακούστηκε πρώτα να βγαίνουνε τα πόδια;
Πώς σε φαντάστηκα τσουλήθρα ως ξεγέννημα;



Αυτός απ' τη μία /                          \ Αυτή απ' την άλλη
Κοιταζόντουσαν στα μάτια - κι έδειχναν να ισοζυγούν.



Εξαρτημένοι από κούνια
πάντα θα θέλουμε ένα χέρι να μας σπρώξει.
Το πώς θα σταματήσουμε το ξέρουμε εμείς.
Αν θα φρενάρουμε τα πόδια στα χαλίκια
ή μ΄ ένα πέταγμα αν ξεφύγουμε μπροστά.



Κάτω απ' τη βρύση έτριψε τα χέρια. Μετά τα αίματα απ΄τα γόνατα καθάρισε. 

Πριν περάσει τη διάβαση τρεχάλα, ζήτησε μαλλί της γριάς.
Από τον μάγο της παιδικής χαράς.

στο τσακμάκι # 04 που κυκλοφορεί

βάσει 01011

Tetsuya Ishida

οι ταχύτητες
οι εποχές
οι διευθυντές
τα σκηνικά
οι παραστάσεις
οι διαθήκες
τα δόντια
το χρώμα των ματιών της τα καλοκαίρια
το αίτημα
το σύνθημα
ο ρυθμός
ο τελευταίος στίχος στο ποίημα - το ποίημα
ο σκοπός
το σώμα
κι ακόμα
το βήμα σου καθώς
συναντάς έναν τυφλό με μπαστούνι

(κάποια πράγματα που αλλάζουν)

τον Ερμή που διαχειρίζεται το Κείμενο 

τον συμφέρει να με- λετάω τι έχουν γράψει οι άλλοι, 

επιμένει ωστόσο να το κάνω ΚΡΥΦΑ απ’ τον εαυτό μου.

Ευγένιος Αρανίτσης /από το έμπα του 01111 της συλλογής ''καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο

2, 6, 6

#05 αντιποίηση

πες πως σου δίνω δύο όμορφες εικόνες
τις λέξεις πες σου τις δίνω μισές

εσύ τα πλάθεις όλα στο μυαλό
καταλαβαίνοντας πως ήθελα να πω

''το ποίημα ξεγελά''

ε, ακριβώς έτσι λειτουργεί το ρέμπους

αέρινη θεά

Ζάρωσε κούκλα μου το δέρμα σου

Χάθηκε η αίγλη μέσα στα χρόνια

Άλλοτε αέρινη θεά

Τώρα ξεφούσκωτη κοινή

Μα εγώ πιστός στην ομορφιά σου

Κλείνω τα μάτια στη συντέλεια αυτή

Πανάθεμα, ας πιάσει η ευχή

Κι ας έρθει αέρας στα πανιά σου, να θυμίσει

Πως είναι σίγουρα καιρός

Που πρέπει ο νους σου να 'ναι στρογγυλός

Αέρα, να δεις χρειάζεσαι αέρα

Ω!

Αέρα λέγαν το '40 στα βουνά

Όμορφο θα 'ταν να το έλεγαν γιατί

Θα 'χαν κι αυτοί

Ξεφούσκωτη μια μπάλα μπρος στα πόδια τους.

πάσα από συλλογικό τσακμάκι #03

η δολοφόνος με τη θερμοφόρα

Eίπε πως η μητέρα της

συνήθιζε ν' ανάβει ένα τσιγάρο

μες τον ύπνο της.

Είπα πως η μητέρα μου

είχε γεμίσει το παρκέ μ' αποτυπώματα

καθώς συνήθιζε το ίδιο.

Αποτυπώματα τσιγάρου στο παρκέ

και στα σεντόνια τρύπες.