Σπούδασα την ησυχία

Σπούδασα την ησυχία στις έρημες πλατείες.

Δίχως καμπάνες να σημαίνουν ώρες.

Δίχως πανηγύρια να σημαίνουν γιορτές.

Δεν ήμουν μόνος σ' αυτή τη μαθητεία.

Κι αν έχουν υπηρετήσει ψυχές τον παγκόσμιο νου!

Σε λιβάδια, κάτω απ' τον ίσκιο καλαμιών

σ' αναγνωστήρια, προβλήτες, καπηλειά.

Τους έχεις δει.

Κρατούν στα χέρια τους κρασί, κάποιο βιβλίο,

άλλοι κρατάνε μια μαγκούρα ή κάποια 

φυσαρμόνικα - το σύμβολο των αυτοδίδακτων.

Και πάντα έχουν στο μυαλό μην ενοχλήσουν,

όπως η γάτα που και στις εφτά ζωές

το βάδισμά της παραμένει ανήκουστο.

Μια ερμηνεία του κύκλου της ζωής:

ησυχία θόρυβος και πάλι ησυχία.

Κι ας μην ακούμε τον χαμό μέσα στο σπέρμα.

Κι ας μην ακούμε την ψυχή να πεταρίζει.

κουτσός και μεταδεύτερος

έχω σκεφτεί πολλές φορές
να εγκαταλείψω αυτόν εδώ τον τόπο
αυτό εδώ το blog
να πιέσω το μαξιλάρι
πάνω στο πρόσωπο του Stoned Thinker
την ώρα που κοιμάται
και να μετρήσω μέχρι το 118
έπειτα
σαν Μακελάρης να χαθώ
μέσα στη νύχτα

μετά κάτι συμβαίνει
που με κάνει φανατικό αυτού του τόπου

τελευταία συνέβη
να εμπιστευτώ ένα απόσταγμα των μέχρι τώρα γραπτών μου
στον Mario Sofokleous και στην εκπομπή "το κουτσό"
του αυτοδιαχειριζόμενου ραδιοφώνου metadeftero

τον ευχαριστώ πολύ που μου τράβηξε το μαξιλάρι πριν την εκπνοή
και υπάρχει ακόμα αυτός ο κάποιος Stoned Thinker

3 προγεννητικά

I

Τα έμβρυα, έχουν τους διπλάσιους χτύπους
καρδιάς από αυτούς των ανθρώπων.
Τόση η λαχτάρα τους για ζωή.

II

Έσκυψα και βοήθησα να βάλει τα σανδάλια της.
Με το αυτί μου κολλημένο στην κοιλιά της
σήκωσα τα χέρια και σχημάτισα το φωτοστέφανό μου.

III

Να μη ξεχάσω να φτιάξω ένα κολάζ
να 'χει στους ώμους του ο Άτλας
μία κοιλιά εννιαμηνήτικη.



* η φωτογραφία από το σκίτσο της Ηλέκτρας που ήταν κρεμασμένο στον Β' όροφο του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

κόκκινος αφαλός

Μέτρησα τις οπές του σώματος

σαν τις κινήσεις

σκακιστής που δέχεται επίθεση.

Τι να σου κάνουν δυο χέρια μόνο

κι ένα φίλτρο μυαλού 

πριν τη στόμωση;

Χαλίκι χοντρό

βοτσαλάκι ψηλό μέχρι που άμμος

στριμώχνεται 

πίσω απ' τον αφαλό.

Στροβιλίζουσα άμμος παλεύει 

δίχως γυρισμό

στην αδιέξοδη ολίσθηση 

του τέλους.

Κάθετη έρημος θαρρώ

θα λούσει τους μηρούς μου

τα καλάμια μου.

Μικρά κρανία οι αστράγαλοι

το βήμα συγκροτούν

το τελευταίο βήμα

πριν τη βύθιση τους.

Γόνατα άνυδρα

ανίκανα να κινηθούν

και να λικνίσουνε το κύκνειο.

Τι νόμιζες πως είμαστε 

αγύριστα μυαλά;

Αγύριστες κλεψύδρες είμαστε.

λόγια αέρα

Τα καλοκαίρια σκάνε οι ψιψίνες

πέφτει η νύχτα και κινούν για το λιμάνι

μήπως και βρουν κανένα μικρό ψάρι

από αυτά που δεν τραβάν στην αγορά

τα πεταμένα στην προβλήτα απ' τον ψαρά 

με ύφος

εσάς, σας πρέπουν νύχια όχι πηρούνια.

Μα του ψαρά δεν του περνάει απ΄το μυαλό

πως οι ψιψίνες που κινούν για το λιμάνι

έχουν τα νύχια νυσταγμένα

και περπατούν με βήμα σαν αυτό που έχουν όσοι 

βγαίνουν από το κρατητήριο χαράματα Δευτέρας.

Γιατί στο κάτω κάτω και αυτές

κάτι ανάλογο ακούσαν

κάτι του στυλ

εσάς, σας πρέπουν κοκοβιοί όχι τσιπούρες.

τζιτζικωτό

Η ποίηση σε ικανοποιητικά για την εποχή επίπεδα.

Κι όμως ο αναγνώστης ιδρωμένος χασμουριέται.

Πρέπει επειγόντως να πειστεί, ότι τα ποιήματα αυτά

είναι γραμμένα στην τζιτζικωτή.

Και ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί στα χέρια του να σκάσουν.