start wearing purple

ντουλάπες κρεμάστρες λεβάντα και ρούχα

πολλά ρούχα 

εφηβικά αφόρετα αθλητικά εργασίας καθημερινά 

παντού ρούχα

τόσα που σου 'ρχεται στο νου

το σωλήνες των lost bodies

αναρωτιέσαι 

τι θες τρία ίδια μπουφάν

τι θες τόσες κάλτσες αταίριαστες

και αν θα γίνει ποτέ το Mall κοινόβιο

(να πιάσουν επιτέλους λίγη σκόνη τα πλακάκια)

μια τσάντα ρούχα πέταμα

μια τσάντα μεταποίηση

και δύο όπου θέλεις

μπλε κάδο 

εκκλησία

ή στους τσιγγάνους;

ανάλογα τι θες να ακούσεις

τη γκρίνια του γείτονα

ο θεός μαζί σου

ή την ησυχία που έχει στον παράδεισο; *

(φιλήσυχος κι ο σιγαστήρας)

για ευχαριστώ ούτε κουβέντα

άλλωστε ξέρουν πως είναι μύθος 

αυτό με την κότα όταν πίνει νερό

βέβαια, έμαθα κάτι και εγώ

όταν πέρασα απ' τη μπουγάδα τους μπροστά

μέρες μετά:

με πλύσιμο στη σκάφη γαριάζει ο καταναλωτισμός

τα ρούχα των τσιγγάνων είναι δικά μας ρούχα

*

(Ψυττάλεια Β, γραφή πρώτη, σελ 8, εκδόσεις παλίμψηστες)

*προσπαθώντας να διασκευάσω ποιητικά το μυθιστόρημα Τάλγκο του Βασίλη Αλεξάκη

όταν μας σύστησαν οι φίλοι
συγκράτησα το όνομά σου
- σπάνιο για μένα κάτι τέτοιο -
παρατηρούσα όλες σου τις κινήσεις
μέχρι να βρω τα λόγια
κι ακουμπισμένος ώρα πολλή απάνω μου
σκέφτηκα πως
υπάρχουν άνθρωποι που ζαλίζονται
ακόμα κι όταν δε κουνιέται το καράβι
πως υπάρχουν ταριχευτές που ζουν με την αγωνία
όχι μόνο να φαίνεται ζωντανό το πτώμα
αλλά πως μπορεί να το ζωντανέψουν πραγματικά
τώρα είμαι ένας από αυτούς
που περιμένουν να κλείσει ο απέναντι γείτονας τα φώτα
για να κοιμηθούν
που φαντάζονται
τα αστέρια σαν αναμμένα τσιγάρα
όταν πέφτουν δε κάνουν ευχή
μα παρατηρούν την τροχιά της καύτρας
κι απλώνουν το χέρι
για να τη κλείσουν στη παλάμη τους

ξημερώνει

το φως μου συστήνει έναν άλλον ουρανό
χίλια αστέρια για έναν ήλιο
να γιατί έπιασε το θέατρο σκιών
στη χώρα αυτή
με τόσο έντονες σκιές
όλη η ζωή μας ένα θέατρο
σε κοιτάζω ακόμα κι αναρωτιέμαι
τι άραγε να επέπλεε αν βυθιζόταν η Ελλάδα;
μια ψάθινη καρέκλα καφενείου
ένα πλαστικό δοχείο σκορδαλιάς
ή μήπως λες η εθνική μας περηφάνια;

χαμηλώνω το βλέμμα

πάλι σκιές
πέντε γραμμές παράλληλες
ηλεκτροφόρα καλώδια
πάνω τους σκορπισμένα κάμποσα πουλιά
ένα λίγο πιο πέρα
η τελευταία νότα τραγουδιού
σ' ένα πεντάγραμμο.

τίποτα δεν πάει χαμένο

τίποτα δεν πάει χαμένο

και δε μιλάω για τη χαμένη μου ζωή

για τις χαμένες σκέψεις μιλάω

αυτές που μου τεμαχίζει η επικαιρότητα

που τις στήνουν παγίδες

ένας περαστικός με καμένο πρόσωπο

ή ένα ορθογραφικό λάθος στη σύμβαση

τίποτα δεν πάει χαμένο

ανακυκλώνεται η έμπνευση 

χωρίς βοήθεια επιδοτούμενων προγραμμάτων

κιτρινίζει λίγο στην αρχή

μυρίζει και πάνω στην ακμή της αποσύνθεσης

πετιέται στο καλάθι

παλίμψηστες σκέψεις 

σαπισμένες εμπνεύσεις

α!

και τίποτα κλεμμένες συλλήψεις

από ποιητές που πάσχουν
από άγνοια μεγαλοσύνης

όπως το πρώτο παιδάκι που σκέφτηκε

στο σπίτι που ζωγράφισε με τέσσερα τετράγωνα
και ένα τρίγωνο σκεπή

να ζωγραφίσει και μια λάμπα που κρέμεται απ' το ταβάνι

όλα μαζί θα ξεράσουν τα υγρά τους

ως γνήσια ζωντανοί οργανισμοί

θα ανακινηθούν απαλά
περνώντας από φίλτρο 

και θα φτιάξουν ένα ικανοποιητικό κομπόστ

για να καταφέρω να φυτέψω 

ένα μέτριο ποίημα

στο παρτέρι της οθόνης

τελικός

ελικόπτερα της αστυνομίας 

πάνω από το κεφάλι μου

χτενίζουν τις τούφες που ξέμειναν 

μετά τη χημειοθεραπεία της δημοκρατίας

συνθηματολογεί ο όχλος

σκέφτομαι πως λαικίζω 

όταν βάζω συνθήματα σε ποίημα

μετά σκέφτομαι πως

- ο θεσμός του κυπέλλου θεσμικά καίγεται -

το ντέρμπι του τερέν θα κριθεί στις λεπτομέρειες

το ντέρμπι του δρόμου θα κριθεί στη δίψα για αίμα

κορνάρουν σαν να έχουν ήδη νικήσει

νιώθουν πως έρχεται η στιγμή 

που ο δράκος που φτερουγίζει μέσα τους

θα βγάλει φωτιές χασισοκαπνισμένες

άφραγκοι να σκοτώνουν άφραγκους;

κλασμένοι τους κλασμένους;

μια πόλη αστυνομοκρατούμενη

χιλιάδες άνθρωποι με δεμένα τα χέρια

πούλμαν τελικός πούλμαν εκλογές

η κάθοδος των Βορείων

κι απ' τα μεγάφωνα

''τον τελικό θα παρακολουθήσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας''

γιούχα πυροτεχνήματα γιούχα πυροτεχνήματα

παρακαλούνται οι φίλαθλοι των ομάδων

βαρέα ανθυγιεινά στον φίλαθλο 

να συνταξιοδοτηθεί μια ώρα αρχύτερα

πιλότε πως είναι η Αθήνα από ψηλά;

κίτρινα δάχτυλα

μικρή ατέλεια η καμπούρα στη κορμοστασιά του
ράθυμο αερικό
εστίαζε το βλέμμα στο κενό
βήμα αργό
ίσα να σέρνεται στο δάπεδο η τσάκιση
κρατούσε την εφημερίδα
όπως οι άντρες στη Φωκίωνος Νέγρη
χρόνια πριν
τα κίτρινα δάχτυλα της σοφίας
θέλει να σκοτώσει ένα λεπτό της ζωής του
χωρίς να ξέρει τι άλλο εμπόδιο θα βρει μπροστά του
τα μάτια του βεντούζες χταποδιού
το κίτρινο χαρτί της εφημερίδας
με πλησίασε λες και ήξερα το μυστικό
μη το πεις πουθενά
πρέπει κάποια στιγμή να βγάλω το κουστούμι μου
αλλά φοβάμαι να αφήσω την εφημερίδα
ακόμα και στο σπίτι όταν είμαι φοβάμαι
από τα εικοσιπέντε μου την κρατάω
και το αστείο είναι πως δε θυμάμαι τώρα πόσο είμαι
μη το πεις πουθενά
ο κόσμος δε θέλει να πενθεί
ούτε να λυπάται
είναι γραμμένη σε πολυτονικό

έσκυψε το κεφάλι του

πέρασε το λεπτό

μη το πεις πουθενά

Πάσχα σε μια ευθεία

Σε τέσσερις τροχούς
πέντε φίλοι
ένα σκυλί - ένα αρνί
ένας παπάς πράσινος υπό τον φόβο του μπλε
λαμποκοπά ο κάμπος
αίματα τρέχουν από το πορτμπαγκάζ
η στάθμη ανεβαίνει
και ξεγελά τον δείκτη της βενζίνης
- πράττει ανάλογα -
πως βρέθηκε ο Ίαν Κέρτις να κάνει οτοστόπ
στην έξοδο για Λιβανάτες;
κάμποσα μέτρα παρακάτω σταματήσαμε
έκανε να 'ρθει μα στα μισά
βάρεσε επιληψία και σωριάστηκε
εικονοστάσι-κυπαρίσσι-εικονοστάσι-κυπαρίσσι
ΑΑΑ' νεκροταφείο Αθηνών - Λαμίας
να στρίψω δεξιά για Καμμένα Βούρλα
ή να στρίψω γενικά να 'μαστε σίγουροι;
πιο σύντομος δρόμος βέβαια η ευθεία
αρκεί μπροστά σου να μη βρεις βουνά
και με βασική την προϋπόθεση να βιάζεσαι
αλλιώς γυρνάς γύρω γύρω ή πάνω κάτω
(γύρω γύρω ο Μανώλης - πάνω κάτω η Κατερίνα)
υψώνεται μπροστά μας ο Καλλίδρομος
βουνό που έδειξε στους Πέρσες ο Εφιάλτης
Σταματήστε να σας διηγηθώ την ιστορία.
Εδώ αδειάστε τα μπαγκάζια.
Εδώ τ' αρνί.
Εδώ να τρέξει το σκυλί.
Το Πάσχα ενέχει προδοσία.