σχεδόν 17 Νοέμβρη

στο πρώτο τσιγάρο

ο καπνός σχημάτισε ένα υ

παραλίγο μηδέν -προφήτευσα τη μέρα

υποκινούμενο  υποκείμενο  υπομονή

δε σφάξαν

ανθρώπινες αλυσίδες σέρνουν το χορό

φόβος και αϋπνία στα μάτια κάποιου ένστολου

στο τελευταίο τσιγάρο

ο σεισμός ασθενικός

δεν μπόρεσε ούτε αυτός 

την ισοπέδωση

8+4 χαϊκού

βγες απ' το μυαλό

κανονικότητα πεζή

φύγε μακριά

πονοκέφαλος
βιώνω τη στέρηση
μιας πρέζας καφέ

τα γόνατά μου

λυγίζω και χορεύω

σαν ινδιάνος

σκέψεις ρουφάω
ματώνω τα πνευμόνια
στάχτες ξεφυσώ

φεύγει η ζωή

και δεν αφήνει ούτε

το βιδάνιο

δες πως πεισμώνει
η θλίψη κι έρχεται
πάλι δίπλα μου

μη με ποτίζεις

αντέχω με το λίγο

έγινα κάκτος

υστερόγραφο:

στείλε μου λίγο κονιάκ

βαρύς χειμώνας

*

μια αλλόκοτη

σκέψη χαικού ήρθε

πάει, χάθηκε

γράφω ποιηση
να λες και μη δεχτείς πως
είσαι ποιητής

λευκή σελίδα

σου δίνω υπόσταση

τι θα μου δώσεις;

ακανόνιστη

σχεδόν ατελείωτη

νιώθω την ποίη

οι ψηλοί μπροστά οι κοντοί πίσω

σφαχτάρια σε πολυσύχναστους δρόμους
οι σημαίες έχουν χαράξει
στις μητροπόλεις
ανατριχίλα στα λακκάκια της μέσης
και τα σημάδια της έξης εμφανή
στις μητροπόλεις
μα πουθενά όταν το χρειάζεσαι
ένα σταυροκατσάβιδο

ακούραστες καμπάνες
ακούραστα πιστόνια
πόσο θόρυβο να καταπιούμε ακόμα
μέχρι την ''άκρα της πλάσης σιωπή'';

βασίλεψαν τα μάτια των εφήβων
πίσω από τις οθόνες
σκλαβώθηκαν οι φωνές των αντρών
στα μεγάφωνα
η παρέλαση ξεκινά
στο πρώτο χειροκρότημα
τα κορδόνια των προσκόπων λυμένα

οι ψηλοί μπροστά
οι κοντοί πίσω
αυτό διδάσκουν τα έθνη

τα ήθη στην κωλότσεπη
τα έθιμα στραγάλια
κίνδυνος πνιγμού εν όψει

ακούραστες καμπάνες
ακούραστα πιστόνια
πόσο θόρυβο να καταπιούμε ακόμα
μέχρι την ''άκρα της πλάσης σιωπή'';

λίγο πριν το τέλος
εφημερίδες στον αέρα στροβιλίζονται
ο περιπτεράς δηλώνει άγνοια
δείχνοντας την τέλεια στοίχιση που έχουν οι αναπτήρες
πίσω από τα μελωδικά γλειφιτζούρια
η τελευταία σύνθεση εμβατηρίου
πλημμυρισμένη σάλια

135 κιλά

θυμήθηκα έναν που είχε γράψει
μόνο το αεροδρόμιο θυμίζει Ευρώπη στην Αθήνα
καθώς έμπαινα στην αποθήκη με τ' ασυνόδευτα
σκέφτηκα, μέχρι και οι λέξεις εδώ, έχουν άλλον αέρα
ένας τύπος με ιδρώτα αποτυπωμένο στο καπέλο
έσερνε το παλετοφόρο όπως ο δολοφόνος το πτώμα
(φαντάσου από τα μαλλιά)
ένα ζευγάρι αφρικανών ξεφόρτωνε πλαστικά βαρέλια
από ένα στραπατσαρισμένο αυτοκίνητο
ο βόμβος του περονοφόρου καθώς έκανε όπισθεν με τρόμαξε
ο χειριστής το κατάλαβε
μου χαμογέλασε κι έκανε νόημα να περάσω
πήδηξα πάνω από τα πιρούνια και πέρασα στο τελωνείο
κάτι μύριζε άσχημα
να ήταν άραγε που ο τελώνης έτρωγε την κατάληξη των λέξεων;
μου έδωσε να συμπληρώσω μία αίτηση
με βάση το υπόμνημα στον τοίχο
το χαρτί ήταν σκισμένο και μουντζουρωμένο
ένας τύπος προσφέρθηκε να με βοηθήσει
άνοιξε τη βαλίτσα φάκελο δερμάτινη
και είδα την εικόνα ορθόδοξη ξύλινη
έγραψε την αίτηση και μου είπε ό,τι προαιρείσθε
ατελώς, του ξεκαθάρισα κι έκανα τη δουλειά μου
φεύγοντας κοντοστάθηκα στην πλάστιγγα
ο ίδιος χειριστής έχωνε τα ίδια πιρούνια σε μια παλέτα
απάνω της στεκόταν μακρύ ξυλοκιβώτιο με ένδειξη ΑΒΓΑΝΟΣ
(135 κιλά ζυγίζει η σωρός)
αν έγραφε Αφγανός θα ζύγιζε λιγότερα
έφτασα σπίτι κι ακόμα δε θυμόμουν
τα συγχαρητήρια για τη φράση σε ποιον ανήκουν

κείμενα δύο για τη διδασκαλία της εποχής

ένας δάσκαλος μπήκε στη νέα του τάξη
κι αφού στάθηκε λίγο στα τυπικά
(όνομα status και τα λοιπά)
ξεκίνησε την παράδοση της διδακτέας ύλης

στην πρώτη ερώτηση της χρονιάς
είδε τα χέρια να σηκώνονται ψηλά
κάποια τεντωμένα καρφί, γωνία ορθή με το ταβάνι
άλλα ανασφαλή, να σπάνε λίγο στον αγκώνα

ικανοποιημένος από τη συμμετοχή
εξήγησε στα παιδιά μια νέα μέθοδο, πρωτοποριακή
κι έτσι τους είπε, πως σε ερωτήσεις θα απαντά
όποιος σηκώνει πιο γρήγορα το χέρι

αγρίως ανταγωνιστικά τα πράγματα εκεί έξω

--  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --  --

ο π. είναι δάσκαλος σε δημοτικό, με οργανική θέση περίπου 130 χλμ πήγαινε έλα από το σπίτι του
αυτό μεταφράζεται σε κάποια ευρώ πήγαινε έλα στο σχολείο αλλά δεν του αρέσει να στέκεται σε μικρότητες, προετοιμάζεται για το μάθημα καλά, αψηφά τις συμβουλές του πατέρα του πως αν δε σου αρέσει αυτή η δουλειά μπορεί να σε τρελάνει και τρώει τις φρίκες της δημόσιας εκπαίδευσης καθημερινά με μαχαιροπίρουνο, ακούγοντας κατά καιρούς την η. που δουλεύει κι αυτή ως δασκάλα αλλά στον ιδιωτικό τομέα να του λέει πως δεν ξέρει τι σημαίνει να κάνει μάθημα κάτω από το αυστηρό βλέμμα των παιδιών, τις αξιολογήσεις των σκληρών αφεντικών και τους άνεργους καθηγητές να γλυκοκοιτάζουν τη θέση της ενώ τρώει τις φρίκες με το κουτάλι της σούπας και ακούει καμιά φορά τον ν. δάσκαλο με τρία ιδιαίτερα να τις λέει πως είναι όλη μέρα στους δρόμους και πληρώνεται με την ώρα που είναι χρόνος και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό και τέλος πάντων ξέρουν όλοι ότι το μεροκάματο είναι σκληρό και ο δημόσιος τομέας ψυχοφθόρος και ο ιδιωτικός ψυχοφθόρος και τα ιδιαίτερα ψυχοφθόρα και τους ακούω εγώ και λέω παιδιά οι φρίκες θέλουν καλοπέραση να πίνετε και καμιά μπύρα και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια και χύνεται στα δάχτυλα ο αφρός της γαμημένης παιδείας που δε την απασχολεί αν πιάνουν κιμωλία μαρκαδόρο ή στυλό.

καμιά φορά σαν να μας βλέπω

έχουμε μια κάποια έμπνευση για ζωή
καμία θέληση

μπορούμε ας πούμε
να φανταστούμε 

τον ομφάλιο λώρο να κρέμεται

και να τον παρομοιάσουμε

με το μακαρόνι της πρώτης πιρουνιάς

που δε ρουφήχτηκε καλά κι έμεινε στον αέρα

από ταξίδια άλλο τίποτα

θα την ξεχάσω νομίζεις εγώ τη στιγμή

που η σκιά του αεροπλάνου

μας έκρυψε τον ήλιο 

ώστε να δούμε καθαρά την ανεμόσκαλα;

- λαθραιθεροβάμωνες - 

δεχόμαστε μια πίεση όπως και να το δεις
τι με ροδέλες τι κόντρα παξιμάδια

εμείς με μια καλή ανάσα

φοράμε την καλή μας πιρουέτα  

(πάντα την είχα στο μυαλό μου ένα ρούχο)

και ξεπηδάμε απ' το σύστημα

πέφτουμε βέβαια σε πάτωμα μηχανουργείου

αλλά δεν είναι καλύτερα απ' το να πέφταμε 

σ' ένα πεντακάθαρο πλακάκι του Mall;