κάποια καρέ αγνοούνται

το αεράκι φούσκωσε την κουρτίνα προς τα μέσα
φέρνοντας στο σαλόνι μια νύφη εγκυμονούσα

κάτω απ' το τραπέζι ξεπρόβαλε ένα μικρό παιδί
μπουσούλαγε να βρει την κουδουνίστρα

έτριζαν τα γόνατά του στο παρκέ
μέχρι που κρύο μωσαϊκό το έκανε αγόρι

κατέβηκε να παίξει στην αυλή με την ασβεστωμένη μάντρα
- το σύνορο της ξεγνοιασιάς

μπορούσε πια με μια μονάχα κίνηση
να μαζέψει την ομορφότερη φτέρη στα δυο του δάχτυλα

να κλωτσήσει την μπάλα τόσο δυνατά
ώστε να καρφωθεί στον κορμό του φοίνικα

ή ακόμα, να γυρίσει στο επόμενο καρέ
την άσπρη ροδέλα του view master

ψάχνοντας τον αυτοσαρκασμό

πήρα στα χέρια μου το μείζον ελληνικό λεξικό
τεγόπουλου φυτράκη έκδοση 1997
και το ξεφύλλισα κοιτώντας πάντα πάνω δεξιά
τα λήμματα που δείχνουν αν πορεύεσαι σωστά

αγοραφοβία (όχι, έχω δρόμο ακόμα)
ακελάηδιστος (παρακάτω)
αλληγορώ (καλή δουλειά έχουν κάνει μπράβο τους)
απρόσεχτος (λες να το πέρασα;)
άτυχος (ωραία ένα γράμμα ακόμα και το βρήκα)
αυθορμητισμός
αυθυποβολή 
αυταπάτη
αυτοέλεγχος
αυτοπειθαρχία
αυτός
αυτοσεβασμός;
μα είναι δυνατόν να λείπει ο αυτοσαρκασμός;

ανοιχτόστομοι

δίψα για αίμα
τροφή με ενημέρωση
ανοιχτόστομοι
μας αφήνουν τα κοράκια
σκουλήκια στη γλώσσα
που δε πρόφτασαν  να χωνέψουν
φουσκωμένα πνευμόνια ξεβρασμένα στα διαπόντια
θρησκοβόρα μυαλά
κρύβουμε έναν μακελάρη
στον κούφιο τραπεζίτη μας
η μύτη μας κρεμάλα
ο ψόφος καραμέλα
τον φτύνουμε σε κάθε είδηση
η μπάλα της επικαιρότητας
κάποιους τους παίρνει στον κατήφορο
άλλοι την κρύβουν κάτω από τη μπλούζα
οι πρώτοι δύσκολα γυρίζουν
οι τελευταίοι μένουν να αναρωτιούνται
τι δύσκολο που είναι
να στρέψει η εγκυμονούσα το μαχαίρι στην κοιλιά
χωρίς να βγάλει άχνα

αν έχεις ανεβεί ποτέ σε δέντρο θα με καταλάβεις

αν έχεις ανεβεί ποτέ σε δέντρο θα με καταλάβεις

όταν η γυναίκα βρίσκεται

απέναντι σε καθρέφτη γυμνή

αγγίζει τη μορφή της Αφροδίτης

κι ας τη λένε Δέσποινα

19 χρονών από την Λάρισα

φοιτήτρια σε ΙΕΚ της Αθήνας

να ξυρίζει το ευωδιαστό της

να βάζει κρέμες σώματος

να πιάνει το στήθος της πριν βάλει το σουτιέν

να φοράει το εσώρουχο 

να το καθίζει τέλεια πάνω της

να την παίρνει ο γκόμενος

να το καθίζει τέλεια μέσα της

να κατεβαίνεις και στα χέρια ρετσίνι

μου σφυρίζω

φεύγω από το σπίτι έχοντας συγκεκριμένο χρόνο

να κάνω μια συγκεκριμένη δουλειά

κι αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν προλαβαίνω να σκεφτώ

έτσι βάζω στις τσέπες πορτοφόλι κινητό

ψάχνω όπως πάντα τα κλειδιά

κιθαρίζοντας τη δεξιά μου ρώγα

και τα ακούω να κουδουνίζουν

μέσα στο κράνος που 'χω περάσει στον αγκώνα

μέχρι να φτάσω στον πρώτο

σκιαγραφώ τους ανθρώπους που όταν κλειδώνουν

γυρίζουν το κλειδί δύο φορές και δε τους φτάνει μία

από τον πρώτο στο ισόγειο

αναρωτιέμαι πότε θα βρω έναν σπιτονοικοκύρη

που δεν θα έχει πάνω από τον απορροφητήρα

την εικόνα ενός αγίου

ανεβαίνω στη μηχανή

αντικρούοντας κάτι ''από Πατησίων είναι πιο κοντά''

με κάτι ''η Κηφισίας έχει ροή''

τη ροή που θα σ' αφήσει να σκεφτείς

μέχρι το επόμενο φανάρι

πόσο αστείο είναι

να είσαι πλούσιος και να λέγεσαι babis

λίγο πριν φτάσω

δυο δίας αλητάμπουρες χρησιμοποιούν τη σειρήνα

και με ξαφνιάζουν με τα γούστα τους

σταμάτησαν τον πίσω

ποιος θα τους έλεγε πως είμαι

με το χαρτί απώλειας ταυτότητας δυο μήνες;

κάπως έτσι φτάνω στον προορισμό

χωρίς ρολόι στον καρπό

να σφυρίζω ανέμελα

σαν τους ερωτευμένους

αυτός ο κόσμος δε χωρά τους αφηρημένους

στο παλαιοπωλείο

ό,τι παλιώνει το κάνουνε φολκλόρ
και παίρνει μια παράταση ζωής 

Σαμσών Ρακάς

Ψυττάλεια Β', γραφή τρίτη

μια πολυθρόνα με υποψία θησαυρού
σουγιάδες να καθρεφτίζουν τερατογένεση
δαγκωμένα νομίσματα
σ' ένα σεντούκι ανοιχτό μια πλεξούδα μαλλιά
πιο ΄κει
το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ
και μια γραφομηχανή καταραμένη
(της έλειπε το ερωτηματικό)
τότε ήταν που αναρωτήθηκα
αν υπήρχε γύρω μου ζωή
ένιωσα απουσία μέσα κι έξω μου
όπως ο δάσκαλος όταν την τάξη του ρωτά
κι ούτε ένα χέρι δε σηκώνεται
έτσι συνέχισα
πιο κενός
όχι τα πράγματα τριγύρω να κοιτάζω
μα να ρεμβάζω στοχασμούς μες το μυαλό
μέχρι που μια μορφή σχεδόν αγγελική
τυπωμένη επάνω σε μεταλλικό κουτί
προέτεινε τους ώμους της
τίναξε τα μαλλιά της
(όσο αυτό επέτρεπε η στέκα)
και μου 'σκυψε στ΄αυτί το μυστικό:
κάθε που κρατάς αντικείμενο σαν αναμνηστικό
κάνεις και ένα βήμα προς τον Θάνατο
(το πρώτο βήμα ραβασάκι στα δέκα μου)
κάθε που κρατάς μια στιγμή στο μυαλό
πισωπατά και ένα βήμα μακριά σου
(σταμάτησα να κρατώ αναμνηστικά από τότε που γράφω)
έτσι λοιπόν δεν είχα τι άλλο να κάνω
κράτησα του παλαιοπωλείου τη στιγμή
και περπάτησα τη φυγή μου