Μισό ποτό*

Νομίζω πως όσο περισσότερο καπνίζω, τόσο μεγαλώνουν τα σύννεφα στον Υμηττό.


(τα σύννεφα καπνίζονται κι αυτά, κάνε χώρο στα πνευμόνια σου)


Μου έχουν μείνει μονάχα τέσσερα τσιγάρα και φοβάμαι μήπως

δεν προλάβω να γεμίσω όλη την Αθήνα.


(ο ουρανός είναι γεμάτος σύννεφα κι έτσι θα παραμείνει, μην αγχώνεσαι)


Δεν γίνεται να αντέξω αν δε βρέξει. Είναι το είδος παρεμβολής που αποζητώ.


(κλαίμε με το που χάνεται ο ήλιος κατά βάθος)


Σχεδόν δεν θέλω να βλέπω. να ακούω. να τίποτα.


( μη λες τα πάντα σε μια πρόταση, κάνε πιο 'κει την ουτοπία)


Να εξατμιστώ και ύστερα να είμαι ένα σύννεφο πάνω από τον Υμηττό

που κάποιος νομίζει ότι το δημιουργεί καπνίζοντας.


(καπνός από τζάκι ενός ερωτευμένου ζευγαριού έστω)

Όταν ζεις μόνος σου έχεις τον χώρο και τον χρόνο να κάνεις φανταχτερές σκέψεις.


( η στάχτη της μοναξιάς )


Να φανταστείς τις μεταπτώσεις του αύριο με άλλο τρόπο.


( λουκέτο στα αστυνομικά τμήματα)


Να αναλύσεις το ακατανόητο με ηρεμία τρώγοντας κηρομπογιές.


(γαλήνη να την βαφτίσουμε)


Μα όταν ζεις μόνος σου μπορεί και να πεθάνεις γιατί απλά στραβοκατάπιες το σάλιο σου.


(σταμάτα θα με πνίξεις)

Πάω να μεγαλώσω τα σύννεφα.


( Ναι. Άλλο ένα θα το πιούμε)





*μια φανταστική συζήτηση με τον άγνωστο @domianos ακούγοντας http://www.mixcloud.com/domianos/στις-4πμ-μαθαίνω-λέξεις-που-με-ξέραν/

Στη στάση

Στη στάση του λεωφορείου, κάθε πρωί, τα ίδια σχεδόν άτομα.

Περιμένουν τα ίδια σχεδόν λεωφορεία,

 κάνοντας τις ίδιες σχεδόν συζητήσεις, 

με πάνω κάτω τα ίδια τηλεοπτικά ερεθίσματα.

Χθες τα αδικοχαμένα παιδιά, αύριο η μπάλα.

Προχθές η εγκληματική οργάνωση, μεθαύριο η τρομοκρατική.

Μα πάντα σιωπηλοί την ώρα που ακούγεται η καμπάνα.

- τι άθλια χορογραφία αποτελούν, όταν σταυροκοπιούνται -

Σήμερα βέβαια τους τα χάλασε ο φίλος,

που βγήκε απ΄την πλατεία και στάθηκε μπροστά τους, 

χωρίς κανέναν και τίποτα να περιμένει.

Αναρωτήθηκε γιατί είναι τόσο σιωπηλοί.

Χάιδεψε το πρόσωπό του για να νιώσει.

Τον είδα εγώ που πήγε να ρωτήσει τα γερόντια,

την είδα εγώ, την επιφυλακτική ματιά τους.

'' Έχετε μήπως'' - το μετάνιωσε.

Τον θλίβει τόσα χρόνια ο ευγενής πληθυντικός χωρίς αντίκρυσμα.

''Μήπως έχεις κοπελιά ένα τσιγάρο'' - δεν μετάνιωσε.

Πόση χαρά του δίνει το γυναικείο χαμόγελο κι ας μένει συνήθως άκαπνος.

Τράβηξε πέρα με το κεφάλι σκυφτό.

Ποτέ από ντροπή, μα πάντα γιατί ξέρει

πως όταν ανάβεις σε στάση ένα τσιγάρο,

στη δεύτερη τζούρα θα φανεί το λεωφορείο.

Την πατούσε κι αυτός έτσι κάποτε.

Ωπ!

Έσκυψε και το μάζεψε νιώθοντας τυχερός,

- για το χαμόγελο που πήρε πιο πολύ -

τράβηξε κάθετα τη λεωφόρο 

κι εγώ φρενάρισα τ' αμάξια με τη σκέψη.

''Θα τον πατήσει κανένας και θα τον τρέχουνε τον άνθρωπο, για το τίποτα''

Και όπου -άνθρωπος- όχι αυτός. Και όπου -τίποτα- αυτός.

παντού σύνορα

Στην αγκαλιά σου, μια καινούρια ζωή γλίστρησε.
Ένιωσε το υγρό σου σμάλτο στην πλάτη.
Σου χάρισε το πρώτο της κλάμα, ως δώρο.

Στην αγκαλιά σου, ένας ποιητής άφησε την τελευταία του πνοή.
Ένιωσε να του καίει το κρανίο, το πολυκαιρισμένο σου οξύ.
Σου χάρισε λίγη από τη λάμψη του και έφυγε.

Έτσι κι εμείς - μπανιέρα- σε κατουράμε και σε χύνουμε,
ως άλλο ένα σιχαμένο σύνορο, μεταξύ ζωής και θανάτου.

Ψυττάλεια Β

 Ζαλισμένος ακόμη από την Ψυτάλλεια #32 του πορτατίφ, που στέκεται καμαρωτή στη βιβλιοθήκη μου και το κλειδί της από πάνω έτοιμο, ανά πάσα ώρα και στιγμή, να χρησιμοποιηθεί ως κλειδί σολ για να γράψω, δεν πρόλαβα να γεμίσω ανυπομονησία για την Ψυττάλεια Β.

  Η ανακοίνωση ότι σε κάποιο βιβλιοπωλείο των Εξαρχείων κυκλοφορεί η Ψυττάλεια Β καμουφλαρισμένη σε κιτρινισμένο χαρτί της Νέας Εστίας ήταν ένα απρόσμενο, καλό νέο.

Ο βιβλιοπώλης είπε πως του έκανα σεφτέ. Πράγμα που δεν μου άρεσε κι έτσι ως εκδίκηση του πήρα (χωρίς να το ξέρω) το αντίτυπο με το εξώφυλλο που ήθελε να κρατήσει αυτός. Ωραίο να έχεις την ίδια αισθητική με έναν βιβλιοπώλη, σκέφτηκα.

  Η πρώτη διαφορά που βρήκα σε σχέση με την Α, ήταν στον τρόπο που διαβάζεται. Βλέπεις έχω συνηθίσει να διαβάζω τα ποιήματά του απνευστί. Μάλλον δεν είναι ποίημα, σκέφτηκα.

 ''Α ν α τ ρ ι χ ί λ α'' είχε γράψει όταν είχε αναφερθεί σε ένα ποστ του για το αγαπημένο του έργο Σύσσημον, του Νίκου Παναγιωτόπουλου, όταν θα ανέβαινε στην Επίδαυρο. Και κοίτα να δεις που αυτό ακριβώς αισθάνθηκα, όταν την τελείωσα. Και κοίτα να δεις που με απόσπασμά του, επιλογίζει το προλογικό του σημείωμα, όπου φορτισμένος θετικά από αυτό, μεταφέρει το ''ασπρόγαλα'' που αφήνει πίσω του το έργο. (τι όμορφη σκέψη να ανέβει και η Ψυττάλεια Β σε παράσταση)

 Το Β δίπλα από το Ψυττάλεια είναι σχεδόν άδικο. Το έργο στέκεται και χωρίς το Α, αφού μόνο τα ονόματα που σχετίζονται με την ιστορία της Ψυττάλειας, μπορείς να πεις πως τις συνδέουν πραγματικά. Έπειτα η σκέψη που μου πέρασε από το μυαλό, να έχει γραφτεί πρώτα η Β και μετά η Α, φαντάζει λογική, αφού δεν αφήνει σε καμία περίπτωση ίχνη κοπτοραπτικής. Ενώ η Α αφήνει σίγουρα, αφού υπάρχει και το αισθητικό στοιχείο του κολλάζ. Σκέψη όμως που καταρρίπτεται, αφού η Ψυττάλεια Β γράφτηκε σίγουρα ''στο πρώτο θρο των φύλλων''.


  Μια άλλη σκέψη που έκανα, είναι πως ο τρόπος γραφής της Ψυττάλειας Β, αφήνει τα περιθώρια να αρέσει σε περισσότερο κόσμο και όχι μόνο στους φανατικούς αναγνώστες του πορτατίφ, ας πούμε πως  η Ψυττάλεια Β είναι ό,τι πιο Σαμσών Ρακάς έχει γράψει το πορτατίφ.

   Χρησιμοποιώ πολύ συχνά, όταν θέλω να φιλτράρω το περιβάλλον μου, τη φράση ''αυτός είναι άνθρωπός μου''. Τελειώνοντας την Ψυττάλεια Β είχα μια ακαταμάχητη επιθυμία να πω σε αυτούς, τους δικούς μου ανθρώπους, να τρέξουν να την αγοράσουν. Να τους δώσω να τη διαβάσουν. Να έχουμε άλλο ένα κοινό σημείο στις συζητήσεις και στην ανθρώπινη ματιά που έχουμε στα κτηνώδη πράγματα γύρω μας.

  Με την κρυφή ελπίδα πως αυτό το κοινό όλο και θα μεγαλώνει, όλο και θα συσπειρώνεται, όλο και θα γεμίζει ελπίδα, απέναντι στο κτήνος, ώσπου θα βγούμε νικητές σε αυτή τη μάχη του καιρού που η Ψυττάλεια είναι πλατφόρμα, γιατί πλέον αυτό που διακυβεύεται είναι η ανθρωπιά και στους τρεις αιώνες που η Ψυττάλεια ήταν νησί την είχαμε ως δεδομένη.

Λαμπεντούζα +

υγρή τραγωδία και μαύρο κρίμα
δε σας σήκωνε το κλίμα
δεν βοήθησε το κύμα

σπάνε οι δύτες ένα τείχος από σώματα
καμιάς πατρίδας άγια τα χώματα
τυλιγμένοι σε αγκαλιές σας βγάζουν πτώματα

άλλοι με χέρια τεντωμένα, ζητούν βοήθεια
κάποιοι με δάκρυα στα μάτια - τι συνήθεια
στο φιλιστρίνι τα μαλλιά από μια νέγρα επιστήθια

τώρα το πρόβλημα σας θα τεθεί επί τάπητος
μη περιμένετε ''τέρμα ο πόλεμος'', ο κόπος άδικος
τροφή ή στέγη και δικαιώματα εκτός προγράμματος

μονάχα δικαιότερη κατανομή φορτίου -έτσι σας λένε- στην Ευρώπη,
τα σύγχρονα εγκλήματα θα πάρουν το όνομα του τόπου που πνιγήκατε.

+ Λαμπεντούζα
 232 νεκροί και δεν έχει ο Θεός για κανέναν.

ηχώ

στην άκρη μιας πλαγιάς 

ένας και μόνος

με το στόμα κολλημένο στο ποτήρι

ένας 

διαβάτης σε μια σήραγγα

μόνος

το σπίτι σχεδόν άδειο

ένας και μόνος

να παίζει με την ηχώ που αέναα φλερτάρει με την τρέλα.