μυρμηγκοπλιάτσικο

κάθισε με το βρεγμένο μαγιώ
πάνω στο βράχο
κι έφερε τα γόνατα στο στήθος
αγκάλιασε τα πόδια της
κι έμεινε για λίγο εκεί
άδεια από καλοκαίρι πια
να βλέπει τα μυρμήγκια σε σειρά
να τρέχουν πανικόβλητα
με υπολείμματα ανθρώπινου καταναλωτισμού
στην πλάτη βάρος

σκέφτηκε πόσο καιρό
είχε να δει πλιάτσικο από κοντά
- πάλι τα ζώα μας βάζουν τα γυαλιά -

ένας αντάρτης γαλαρίας
ξεστράτισε υπερφορτωμένος
διαλέγοντας το δύσκολο μονοπάτι
και να περάσει ήθελε
πάνω από το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού
που 'παιζε ρόλο κατασταλτικό
μεσ' το μυαλό της
''δε θα γίνω μπάτσος ποτέ'' -ψιθύρισε
και μ' ένα ξυλαράκι το βοήθησε
να κάνει τη μισή διαδρομή προς τη φωλιά

μα μάταιη προσπάθεια
η τροφή έπεσε
το μυρμήγκι χάθηκε
το ξυλαράκι έβαλε στα δόντια
- σημάδι στοχασμού -
και το βλέμμα της συνάντησε τη γραμμή του ορίζοντα

κάποια λεπτά μετά
ο αντάρτης μέρμηγκας
μαζί με άλλους πέντε
θα έβρισκε την τροφή
που θα την οδηγούσαν μαζί
στα βάθη της φωλιάς
δίνοντάς της να καταλάβει
πως είμαστε πολύ μακριά
απ' οποιαδήποτε εξέλιξη

δια κοπο ποίηση

Όμοια

είδε τις πάπιες τις λευκές

να περπατούν καμαρωτές

στου ποταμού την όχθη

ξωπίσω έτρεξε κι Αυτή

κι ενώ τις στρίμωξε πολύ

ξεστόμισε

δειλά

πως έχουνε φτερά

μα στο νερό να πέσουνε διστάζουν

the dolphins

έψαχνε τον κωδικό του wi-fi

μέσα σε σπόρια και βολβούς

μέχρι που μια στιγμή κατάλαβε

πως χάνει τον καιρό της

αρχές Αυγούστου δε φυτρώνουν αυταπάτες

το πολύ καμιά μυρωδιά καμμένης σοκολάτας

σερβιρισμένη πάνω σε λιπαρό δέρμα δελφινιού

την ήπιε και της έγινε σαφές

πως το να βρεις  

την εφηβική σπιρτάδα σε έναν αληθινό έρωτα

είναι τόσο πιθανό 

όσο να βρεις πετυχημένη παρομοίωση 

σε κάποιο ποίημα

Μόνο μη μου χτυπάτε το κουδούνι

θα ξαπλώσω μπρούμυτα

με πρόσωπο στον ποδηλατόδρομο

οι παλάμες θα στηρίζουν το κεφάλι

με μανταλάκι ένα χαμόγελο πιασμένο 

και θα κοιτώ στοχαστικά

μία τους ροδοκόκκινους μηρούς

και μια τ' ανήλια δέρματα 

που τρίβονται στις σέλες

καθώς φούστα

Oosterpark

είμαστε εδώ

ένα ζευγάρι κραχτάρια

στο αυτί της πόλης

ανάλαφροι στα καταπράσινα

μάτια φωτιά

το σύννεφο η καλύτερη ομπρέλα

που το κοντάρι της καρφώθηκε

στην αμμουδιά της ψυχής μας

είμαστε εδώ 

περιμένουμε υπομονετικά

να σπάσει το κοντάρι 

 αγέρας ξυλευτής

που θαυμάζει τα ράμφη μας

Volendam

ο ανεμόμυλος δείχνει την πόλη

όπως οι γλάροι τον ανοιχτό ουρανό

κι εδώ δεν υπάρχει τίποτα απ' όλα αυτά

Edam

πόλη απόμακρη

μια γέφυρα τραμπάλα μακριά

κατά την είσοδο

κερνά τους επισκέπτες αγελαδινή κοπριά

όπως στους γάμους προσφέρουν τη σαμπάνια

ο χάρτης πληροφορεί πάντα αλήθειες

πως χρώμα γκρι έχει η θάλασσα

η βιβλιοθήκη είναι κάτι 

που πρέπει να ξέρει ο κόσμος που βρίσκεται

και πως οι άνθρωποι σπανίζουν

το εκκλησιαστικό όργανο 

υποδέχτηκε τους αλλόθρησκους

χαρμόσυνη κατάθλιψη

θόλος μονόφθαλμος

ρίχνει ματιά κλεφτή

στο ψόφιο γραμμάριο nepal που έχω στην τσέπη

ενώ ένα κεφάλι τυρί 

κρέμεται από τον πολυέλαιο

σιγά

στην έξοδο

Marken

ναυτικά σχοινιά μπλέκονται

δημιουργώντας δεκάδες κόμπους

που δε θα μάθουμε ποτέ πως λύνονται

ακόμα κι αν τα καταφέρουμε

δε θα τους δέσουμε ίδιους ποτέ

γιατί σκοπό τους έχουν

να μπερδεύουν 

να ζαλίζουν

να παίρνουμε τα μάτια από δαύτους

και να κοιτάμε από ψηλά

τις συνεχόμενες κοφτές σκεπές

- αυγοθήκες ηχομόνωσης -

που χρησιμοποιεί ο Θεός

σαν θέλει να παίξει με το μπάσο του

Αγορά βιβλίου

βαλίτσες συρόμενα αγρίμια

κι εμείς μπροστά ρηχοί οδηγητές

χαζεύουμε το Άμστερνταμ πως ήταν

σε σκονισμένα γραμματόσημα 

τριγύρω από βιβλία

βιβλία μαγικά που βγάζουν μελωδίες

της κρέμασα στ' αυτιά

για σκουλαρίκια

Smoking area

σε αεροδρομίου smoking area

δεν πας με αναπτήρα

μια οικογένεια καπνιστές

όλο και κάποιος θα 'χει

αυτός που τον καπνό ρουφά μέχρι τα νύχια

εκείνη με την τσίχλα τη νευρόσπαστη

κάπως θα γίνει

το άγχος των ακτίνων χι

και των σκυλιών τη μύτη

αργά να ξεφυσήξω

metafizik

όταν χάνω τον έλεγχο
το μυαλό μου

όταν χάνω την ψυχραιμία
τα νεύρα μου

όταν χάνω το ενδιαφέρον
τη ζωή μου

τα κάνω κόμπο
μήπως και τα βρω

στο συρτάρι της ανασφάλειας

μη κ
     ρ
     ε 
     μ
     ι 
     έ
     σ
     α
     ι στο στίχο τον πρώτο

τόσα ποιήματα δίχως σκεπή

κι αλλά τόσα λειψά 
περιμένουν το νεύμα

δε το κουνάνε ρούπι απ' το συρτάρι της ανασφάλειας

κάθε μέρα τα ταΐζω θάρρος

τα ποτίζω λάβδανο

με την ελπίδα 
να πατήσουν γερά σε κάποιο στίχο
να ξεπηδήσουν 

και να διαβούν το κατώφλι της Ειρωνείας

(κόρη της Οξυδέρκειας και του Πόνου)

να τα κρατήσω τρυφερά απ' το σημείο που ωχριούν 

και στο φως να τα βγάλω που τρέμουν

τον ίσκιο

τον ίσκιο τους

τον ίσκιο τους να δουν

όπως κάνει ο ταύρος στη μάχη 
πριν φύγει καρφί στο πανί

μόνο έτσι συγχωρείται 
ένα άδοξο τέλος 

ένας κούφιος ακροτελεύτιος 

tulipaner

χρονολογώ την εξαφάνιση της έμπνευσης

από τότε που τα σκουπίδια 

άρχισαν να μυρίζουν λίγο πιο έντονα

την ανησυχία για το πότε θα επιστρέψει

την τελευταία φορά που έγραψα 

τη λέξη θάλασσα  

με έναν αστερία περισσότερο

πως θα αργήσει μάλλον

το κατάλαβα όταν σε ένα γκολ 

παρατρίχα και δε χύθηκε η μπύρα μου

την περίμενα βέβαια 

υπομονετικά 

εκτοξεύοντας κουκούτσια καρπουζιού

από το στόμα

τα πόδια πάνω στο τραπέζι
και το τσιγάρο να αφήνει
μια κιτρινίλα πινελιά

(μαντζούνι από τα λίγα)

μέχρι που δεν άντεξα την ανυπαρξία μου

είπα 

πρέπει να γίνει κάτι
να σηκώσω ψηλά το κεφάλι

και τζιράφ!
τουλίπες κίτρινες πέρασαν το κατώφλι μου
ξεχύθηκαν στη βεράντα
και μπλέχτηκαν στα πόδια μου

τυλίχτηκαν μέχρι το λαιμό
όχι σαν φίδια
σαν κασκόλ νορβηγικά
και μου ψιθύρισαν στ' αυτί
να μην ανησυχώ γιατί
τα καλοκαίρια η έμπνευση
το σκάει
σαν καβαλάει τον ιδρώτα

το μπάνιο του λαού

Είπα όχι, δε θα χάσω την ευκαιρία να πάω στη θάλασσα. Απέφυγα τα τετριμμένα κυριακάτικα θα γίνεται το σώσε. Κίνηση παραλιακή, δευτεραθλήτρια στο νήμα με αντίπαλο τις μύγες. Θα διαλέξω μια ήσυχη παραλία, μην είμαι και μόνος, καθόμουν στον υπολογιστή. Η ελλειπτικότητα μεγάλο όπλο. Επίσης σκέφτηκα ένα Νιγηριανό να ψάχνει στον χάρτη, να βρίσκει έναν Αθηναίο Ιούνιο μήνα να λέει ποιος τρέχει τώρα σε παραλίες. Να θέλει να με πνίξει με τον ιδρώτα της μασχάλης. 

Έφτασα, τι γίνεται εδώ, μαθεύτηκε κι αυτή η παραλία. Πόσο τρυφερό εκ μέρους μας, να ψάχνουμε ίσκιο για τα οχήματα. Τώρα που ήρθα θα κάτσω. Στον αμμόλοφο, κάτω από τα δέντρα. Απόσταση ασφαλούς παρατηρητικότητας από τα τατουάζ με αντιαισθητικούς ανθρώπους στο μελάνι τους. Δροσιά έχει, δε θα βγάλω τη μπλούζα. Κι ας λεν ειρωνικά για τους ποιητές πως πάνε στη παραλία και δε βουτούν στη θάλασσα. Συνεχώς αδιάθετοι αφού. Το καλύτερο μαύρισμα το κάνει το χας όιλ. Τώρα που βολεύτηκα  κι  αρχίζω και γράφω, σκέφτηκα πως έχω ένα στίχο και δε ξέρω τι να τον κάνω. Αν είχα σπουδάσει μάρκετινγκ θα ήξερα, αλλά δεν θα είχα τον στίχο. 

- οι ποιητές του σήμερα έχουν γνώση της παρακμής τους - 

Το λέω αυτό, γιατί δεν είμαι σίγουρος τι σκεφτόταν ο Σαχτούρης όταν σ' ένα περίπτερο στη Φωκίωνος Νέγρη, οδηγούσε τη δαγκάνα του μηχανήματος καρφί στο κεφάλι ενός λούτρινου λαγού. (Απίστευτο που μόλις τώρα, μια μητέρα φώναξε Μίλτο, όχι στα βαθιά). Ένας σκύλος δείχνει να διστάζει να μπει στο νερό. Γυρίζει στους λουόμενους και κάνει παράπονα πως η θάλασσα έχει βρομίσει αντηλιακό. Τους κυνήγησε με τις πέτρες κι όταν τους έδιωξε ήρθε κι έκατσε δίπλα μου. Φέρε μια τζούρα, μου 'πε. Μου 'σπασες τη μύτη. Του είπα κράτα το, θα φύγω. Τα ποιηματάκια μου και σ' άλλη παραλία.