3 προγεννητικά

I

Τα έμβρυα, έχουν τους διπλάσιους χτύπους
καρδιάς από αυτούς των ανθρώπων.
Τόση η λαχτάρα τους για ζωή.

II

Έσκυψα και βοήθησα να βάλει τα σανδάλια της.
Με το αυτί μου κολλημένο στην κοιλιά της
σήκωσα τα χέρια και σχημάτισα το φωτοστέφανό μου.

III

Να μη ξεχάσω να φτιάξω ένα κολάζ
να 'χει στους ώμους του ο Άτλας
μία κοιλιά εννιαμηνήτικη.



* η φωτογραφία από το σκίτσο της Ηλέκτρας που ήταν κρεμασμένο στον Β' όροφο του Αρεταίειου Νοσοκομείου.

κόκκινος αφαλός

Μέτρησα τις οπές του σώματος

σαν τις κινήσεις

σκακιστής που δέχεται επίθεση.

Τι να σου κάνουν δυο χέρια μόνο

κι ένα φίλτρο μυαλού 

πριν τη στόμωση;

Χαλίκι χοντρό

βοτσαλάκι ψηλό μέχρι που άμμος

στριμώχνεται 

πίσω απ' τον αφαλό.

Στροβιλίζουσα άμμος παλεύει 

δίχως γυρισμό

στην αδιέξοδη ολίσθηση 

του τέλους.

Κάθετη έρημος θαρρώ

θα λούσει τους μηρούς μου

τα καλάμια μου.

Μικρά κρανία οι αστράγαλοι

το βήμα συγκροτούν

το τελευταίο βήμα

πριν τη βύθιση τους.

Γόνατα άνυδρα

ανίκανα να κινηθούν

και να λικνίσουνε το κύκνειο.

Τι νόμιζες πως είμαστε 

αγύριστα μυαλά;

Αγύριστες κλεψύδρες είμαστε.

λόγια αέρα

Τα καλοκαίρια σκάνε οι ψιψίνες

πέφτει η νύχτα και κινούν για το λιμάνι

μήπως και βρουν κανένα μικρό ψάρι

από αυτά που δεν τραβάν στην αγορά

τα πεταμένα στην προβλήτα απ' τον ψαρά 

με ύφος

εσάς, σας πρέπουν νύχια όχι πηρούνια.

Μα του ψαρά δεν του περνάει απ΄το μυαλό

πως οι ψιψίνες που κινούν για το λιμάνι

έχουν τα νύχια νυσταγμένα

και περπατούν με βήμα σαν αυτό που έχουν όσοι 

βγαίνουν από το κρατητήριο χαράματα Δευτέρας.

Γιατί στο κάτω κάτω και αυτές

κάτι ανάλογο ακούσαν

κάτι του στυλ

εσάς, σας πρέπουν κοκοβιοί όχι τσιπούρες.

τζιτζικωτό

Η ποίηση σε ικανοποιητικά για την εποχή επίπεδα.

Κι όμως ο αναγνώστης ιδρωμένος χασμουριέται.

Πρέπει επειγόντως να πειστεί, ότι τα ποιήματα αυτά

είναι γραμμένα στην τζιτζικωτή.

Και ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί στα χέρια του να σκάσουν.

στην παιδική

Με μια τρεχάλα πέρασε τη διάβαση. Στον πάγκο με τα κοκοράκια και τα μήλα, τυλίχτηκε την πιο μεγάλη σαπουνόφουσκα κι αφού για λίγο αιωρήθηκε, βρέθηκε στο ψηλότερο σημείο. 

Σ' ένα της παιδικής χαράς πανόραμα.



Πάνω στην πλαστική σου καμπυλότητα
στην πρώτη ψεύτικη αγκαλιά, θα αφεθώ
σε μια ολίσθηση ανορθόδοξη.
Μα, πού ακούστηκε πρώτα να βγαίνουνε τα πόδια;
Πώς σε φαντάστηκα τσουλήθρα ως ξεγέννημα;



Αυτός απ' τη μία /                          \ Αυτή απ' την άλλη
Κοιταζόντουσαν στα μάτια - κι έδειχναν να ισοζυγούν.



Εξαρτημένοι από κούνια
πάντα θα θέλουμε ένα χέρι να μας σπρώξει.
Το πώς θα σταματήσουμε το ξέρουμε εμείς.
Αν θα φρενάρουμε τα πόδια στα χαλίκια
ή μ΄ ένα πέταγμα αν ξεφύγουμε μπροστά.



Κάτω απ' τη βρύση έτριψε τα χέρια. Μετά τα αίματα απ΄τα γόνατα καθάρισε. 

Πριν περάσει τη διάβαση τρεχάλα, ζήτησε μαλλί της γριάς.
Από τον μάγο της παιδικής χαράς.

στο τσακμάκι # 04 που κυκλοφορεί

βάσει 01011

Tetsuya Ishida

οι ταχύτητες
οι εποχές
οι διευθυντές
τα σκηνικά
οι παραστάσεις
οι διαθήκες
τα δόντια
το χρώμα των ματιών της τα καλοκαίρια
το αίτημα
το σύνθημα
ο ρυθμός
ο τελευταίος στίχος στο ποίημα - το ποίημα
ο σκοπός
το σώμα
κι ακόμα
το βήμα σου καθώς
συναντάς έναν τυφλό με μπαστούνι

(κάποια πράγματα που αλλάζουν)

τον Ερμή που διαχειρίζεται το Κείμενο 

τον συμφέρει να με- λετάω τι έχουν γράψει οι άλλοι, 

επιμένει ωστόσο να το κάνω ΚΡΥΦΑ απ’ τον εαυτό μου.

Ευγένιος Αρανίτσης /από το έμπα του 01111 της συλλογής ''καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο